Mistrz szklanej rzeźby urodził się w1906 roku w Siedlcach. Naukę pobierał w Warszawie, najpierw w Miejskiej Szkole Sztuk Zdobniczych, a następnie w Akademii Sztuk Pięknych. Po zakończeniu II wojny światowej, w wyniku której prawie całkowicie zburzono Warszawę, w 1946roku zamieszkał w Szklarskiej Porębie (Schreiberhau), miejscowości o wielowiekowej tradycji szklarskiej, która znalazła się w granicach Polski. Zachętą do przeprowadzki i osiedlenia się były też funkcjonujące tam huty szkła i pracujący w nich znakomici szklarze i zdobnicy szkła, niemieccy mistrzowie fachu. Tomaszewski liczył na to, że w takim wyjątkowym miejscu dużo się nauczy i rozwinie swoje umiejętności w technikach szklarskich. Podglądanie niemieckich szklarzy nie powiodło się, dlatego Henryk Albin Tomaszewski zmuszony był dochodzić do wszystkiego sam. Skonstruował i wykonał własne narzędzia szklarskie, pozwalające mu realizować charakterystyczne dla niego kompozycje.
W działalności artystycznej inspirował się muzyką Chopina, Czajkowskiego i Lutosławskiego. Szedł własną drogą twórczą, wybitnie indywidualną, co nie pokrywało się z ówczesną tendencją w wytwarzaniu szkła masowego – użytkowego.
Doprowadziło to do rozbieżności w stosunkach między Tomaszewskim, a kierownictwem hut w Szklarskiej Porębie. W rezultacie Henryk Albin Tomaszewski w 1950 roku wyjechał ze Szklarskiej Poręby i zamieszkał we Wrocławiu, gdzie wykładał w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych. Od 1963 roku mieszkał w Warszawie.
Cały czas działał twórczo. Swoje dzieła realizował w hutach szkła: na Targówku, w Wołominie, Falenicy i Ożarowie. Utrzymywał stałe kontakty ze szklarzami w całej Polsce, a szczególnie na Dolnym Śląsku. Współpracował z Muzeum Okręgowym w Jeleniej Górze, które od lat 70. XX wieku, zaczęło specjalizować się w gromadzeniu szkła artystycznego i z czasem stało się główną instytucją zajmującą się tą problematyką w Polsce i tej części Europy. Dzięki tym kontaktom muzeum zgromadziło szereg wspaniałych realizacji rzeźby w szkle, autorstwa Henryka Albina Tomaszewskiego.
Nieżyjący już od paru lat kustosz działu szkła Muzeum Karkonoskiego w Jeleniej Górze Mieczysław Buczyński, który znał osobiście Mistrza, tak pisało o nim i jego twórczości: „Był człowiekiem renesansu, malował, rzeźbił, kreował ze szczególnym powodzeniem awangardowe kompozycje, które przyniosły mu wiele sukcesów i uznania. Stworzył, niepowtarzalny, indywidualny styl artystyczny twórczości zez szkła. Wykorzystując walory i nieodgadnioną „magię” gorącej masy szklanej do ostatnich lat życia stworzył fascynujące kompozycje. Z pasją odrzucał tradycyjne kanony sztuki szklarskiej”.
Tacy ludzie jak Henryk Albin Tomaszewski tworzyli klimat naszego wyjątkowego regionu, cieszącego się nie tylko bogactwem przyrodniczym ale także różnorodnością form działalności kulturalnej i twórczej.
Jego śladami poszli następni wybitni artyści szkła: Jan Owsiewski, Regina Włodarczyk-Puchała, Witold Turkiewicz i Tomasz Gondek. Dawne duże huty szkła w regionie niestety już nie działają, ale tradycje szklarskie są nadal podtrzymywane.
