Kotlina Jeleniogórska: Kupili za grosze
Autor: Słowo Polskie Gazeta Wrocławska
Akt oskarżenia obejmie między innymi Artura Z. byłego członka zarządu województwa dolnośląskiego (obecnie burmistrza Kamiennej Góry). Prokuratura oskarży go o niegospodarność i wyrządzenie szkody wielkich rozmiarów. Grozi mu od roku do 10 lat więzienia.
Jako członek zarządu miał przeprowadzić sprzedaż nieruchomości Centrum Pneumonologii Dziecięcej, którego właścicielem był urząd marszałkowski. Majątek wyceniony na 11,7 mln zł sprzedano za 2,3 mln zł.
O nieprawidłowościach przy prywatyzacji Centrum zawiadomiła prokuraturę Najwyższa Izba Kontroli.
Pierwszy przetarg odbył się w czerwcu 2002 roku. Nie wpłynęła ani jedna oferta. Ogłoszono więc drugi przetarg, z tym, że cenę wywoławczą obniżono do 9,4 mln zł. I tym razem nie było żadnej oferty. Majątek szpitala sprzedano ostatecznie w drodze rokowań za kwotę pięciokrotnie niższą, niż wynosiła cena wywoławcza. Kupującym było Centrum Pulmonologii i Alergologii SA – spółka pracownicza utworzona przez dyrekcję i personel szpitala.
Według NIK procedura przetargowa przy prywatyzacji została naruszona. Nie zachowano odpowiednich terminów między kolejnymi przetargami, a także nie dopełniono obowiązku poinformowania w prasie o sprzedaży nieruchomości.
Zarzut niegospodarności i wyłudzenia 100 tys. zł z Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska prokuratura postawiła także Tadeuszowi L., byłemu dyrektorowi, a obecnie prezesowi szpitala. Jest on także właścicielem dużego pakietu udziałów w spółce.
Przed sądem stanie też za brak nadzoru nad prywatyzacją były dyrektor wydziału zdrowia w urzędzie marszałkowskim – Igor W. Oskarżeni o niegospodarność zostaną – główny księgowy szpitala Jan Ch. oraz Beata B. – likwidator państwowego szpitala, a obecnie dyrektor centrum i właściciel dużego pakietu udziałów.
Według kontrolerów NIK, sprzedaż majątku likwidowanego szpitala odbyła się po zaniżonych cenach.
W ocenie biegłych, na sprzedaży ruchomego majątku szpital poniósł stratę rzędu ponad 1,3 mln zł.
Dwa przetargi okazały się nieskuteczne, ale przed ich zorganizowaniem nie zamieszczano żadnych ogłoszeń w prasie. Samochody, piece gazowe, sprzęt komputerowy i medyczny sprzedano więc jedynemu oferentowi – spółce pracowniczej. Na przykład niespełna trzyletni renault kangoo kupiła ona za 2,2 tys. zł, a czteroletni samochód dostawczy za 1 zł.
