Z tej okazji odbył się w tym miejscu wernisaż jego prac zatytułowany: „Akt”, przedstawiający kobiece ciało w różnych technikach graficznych, malarskich i w rzeźbach. Warto więc zapoznać się bliżej z sylwetką tego coraz bardziej znanego nie tylko w kraju twórcy, który na stałe związał się z naszym regionem.
Urodził się w Cieplicach Śląskich w 1957 r., ale od lat mieszka i tworzy w Kowarach, z którymi związał się na stałe. Ten ukształtowany już grafik, rzeźbiarz i malarz swoją twórczość określa jako wędrówkę po świecie kultury judeo – chrześcijańskiej. Mottem zaś jego artystycznej penetracji jest poszukiwanie odpowiedzi na nurtujące go pytania o sens ludzkiego życia.
To powoduje, że często zmienia uprawiane dziedziny sztuki. Z rzeźby przerzuca się na rysunek, z grafiki na malarstwo, konfrontując w ten sposób swoje umiejętności warsztatowe w tych dyscyplinach sztuki z zamysłem artystycznym. W tym przypadku zachowuje się dynamicznie i spontanicznie.
W 1977 r. skończył naukę w renomowanym Państwowym Liceum Sztuk Plastycznych im. Jerzego Kenara w Zakopanem i już wówczas był pod urokiem osobistych kontaktów ze światowej sławy grafikiem – Józefem Gielniakiem w latach 1969–72, który wówczas, aż do śmierci, leczył się w szpitalu w Bukowcu.
W 1982 r. zamarzyło mu się zarobienie większych pieniędzy, co potem pozwoliłoby mu na zajęcie się wyłącznie sztuką. Stało się tak, gdy otrzymał zaproszenie na indywidualną wystawę swoich prac w Hartford . Uważał to za los szczęścia. Był stan wojenny w PRL, a on otrzymał półroczną wizę artystyczną na pobyt w USA, gdzie, jak jeszcze wtedy wierzyło się w to, pieniądze leżą na ulicy.
Początkowo szło nieźle. Otworzył wystawę w Domu Polskim w Hartford. Namalował również na zamówienie portret I. Paderewskiego, który włączono do panteonu wielkich Polaków tamtejszej kolekcji. Nawiązał obiecujące kontakty z szefem tamtejszej telewizji polonijnej Edmuntem Liszką, ale na tym hossa się skończyła. Trzeba było szybko szukać jakiegokolwiek zajęcia nieartystycznego, by zarobić nie tylko na utrzymanie (zarobione na początku pieniądze się kończyły), ale również, nieco odłożyć i pochwalić się tym w kraju. Wrócił.
W lipcu 1995 r. wydzierżawił od PKP, a potem wykupił kolejową wieżę ciśnień, która od wielu lat stała pusta i ulegała dewastacji. Obiekt gruntownie wyremontował i na antresoli umieścił gromadzoną od lat kolekcję lasek, jedyną taką w kraju. Jak mówi Jerzy, jego zainteresowania tym sprzętem mają rodzinne korzenia, bo kilka lasek odziedziczył po dziadku, który był leśniczym na Wileńszczyźnie, skąd pochodzi jego rodzina. Kolekcja liczy ponad 100 eksponatów.
Jakubów chciał udostępnić swoje zbiory lasek wszystkim chętnym. Miejscowym i turystom, ale tutaj rozpoczęły się urzędnicze schody. Nie opłaca mu się bowiem założenie stowarzyszenia, składającego się z 10 osób, ani muzeum, bo musiałby zatrudnić kustosza. Mógłby też stworzyć izbę pamięci, ale jakiej – lasek? Nie starał się o to, bo to też wymagałoby zachodu z pokonaniem urzędniczych przepisów. A uruchomienie działalności gospodarczej polegającej na pobieraniu opłat za zwiedzanie tej kolekcji to samobójstwo ekonomiczne, o czym się przekonał, gdy przez krótki okres tym się zajął.
Artysta ma jednak nadzieję, że w rozwiązaniu tego problemu pomogą mu władze miasta, które wspólnie z nim obchodziły uroczyście 30 lat jubileuszu jego twórczości artystycznej. Nie zaprzecza temu burmistrz miasta Mirosław Górecki.
