Opowieść o miłości i mroku. Amos Oz
Kolejny raz zbieram się w sobie, żeby sformułować parę adekwatnych do tej książki zdań. I nic. Poza tytułem i nazwiskiem autora plik pozostaje pusty. Czy chcesz zapisać zmiany, pyta program? Nie ma co zapisywać. Ale taka odpowiedź według edytora tekstu nie istnieje. To tak jak z pisaniem o utworze Amosa Oza. Przeczytałam większość opinii, wszyscy są pod głębokim wrażeniem. Ale nie ma takiej, której udałoby się ogarnąć całość przy zachowaniu najistotniejszego albo odwrotnie, wniknąć w sedno, dotknąć jądra bez gubienia pobocznych tematów. Nie da się skompresować Mistrza niczym folder do wysyłki. Słowo i tak rozsadzi ściany. Taka jest siła literatury. I trzeba znać swoje miejsce w szeregu. Oczywiście można się posłużyć ogólnymi i poprawnymi stwierdzeniami. Jakby nie było, to mamy do czynienia z biografią pisarza, ale również narodu i państwa. Poznajemy Jerozolimę, szczególnie tę z lat czterdziestych; losy i warunki bytowe europejskich Żydów, którzy zdecydowali się na wyjazd do Palestyny; poglądy polityczne osadników, ich życie w kibucach. Jest historia po Holokauście. Pamiętajmy, że jest to czas rosnących i aż do dziś napiętych relacji z Arabami, sprawowania brytyjskiego mandatu, krwawej wojny 1947 roku i nowych przywódców: : Dawida Ben-Guriona i Menachema Begina. Nie wiem, czy gdzieś można jeszcze znaleźć opis wieczoru i nocy, kiedy ONZ decyduje o powstaniu państwa Izrael. Siedem godzin później rozpęta się kolejne piekło oblężenia. Jest przede wszystkim dzieciństwo Amosa Oza, sylwetki osób bliskich - dziadków z obu stron, ciotek, sąsiadów, znajomych, którzy tworzą spójny portret zaczytanej rodziny, ulicy. Czytali i dyskutowali. Dyskutowali i czytali, bo każda poruszona kwestia w pochłoniętej właśnie książce wymagała rozmowy, spotkania. No i są rodzice przyszłego pisarza. Niedopasowani jak serce i rozum. To oni mieli największy wpływ na jego światopogląd, ukształtowali wrażliwość, rozbudzili wielki głód książek. Fania Ariel. Matka. Smutek i piękno. I niezabliźniona nigdy rana. Trudno oprzeć się wrażeniu, że książka jest próbą zmierzenia się z jej samobójczą śmiercią. Zbliża się do niej, aby natychmiast oddalić. Zmienia temat, dywaguje, okrężną drogą dochodzi do tego miejsca, znów próbuje nazwać tę chwilę. I znów się nie udało. Nigdy nie przestało boleć. I właśnie tego nie da się streścić ani zrecenzować. Książka dostępna w zbiorach Książnicy Karkonoskiej. (KH)
Dom soli i łez. Erin A. Craig
Książka opowiada o jednej rodzinie, mieszkającej na wyspie na samym środku morza. Wierzy się, że rodzina ta jest dotknięta przez klątwę, a to dlatego, że córki tego rodu umierają po kolei i mieszkańcy wyspy zastanawiają się, która z nich będzie następna. Młode dziewczęta, które pozostają przy życiu borykają się nie tylko ze śmiercią sióstr i żałobą po nich, ale również ze zwykłymi problemami okresu dorastania, chcą mieć bale debiutantek, bawić się, zakochiwać i korzystać z życia tak jak wszystkie inne osoby w ich wieku. Każda z nich zastanawia się, co stoi za tajemniczymi zgonami, zwłaszcza po tym jak Eulali została znaleziona u podnóża klifu, zupełnie tak jakby z niego skoczyła lub ktoś ją stamtąd zepchnął. Pozostaje też pytanie, co młoda dziewczyna robiła sama na klifie w środku nocy, a może nie była sama? Siostry trapi jeszcze jedna rzecz, a mianowicie ich macocha. Ojciec sióstr ożenił się drugi raz i wydaje się szczęśliwy, jednak obecność wybranki ojca nie koniecznie cieszy siostry, zwłaszcza po tym jak ta nie uszanowała śmierci jednej z sióstr i ogłosiła, że jest w ciąży w sam dzień pogrzebu, a następnie porzuciła żałobne barwy. Niektóre z dziewcząt też mają dość mroku, więc zaczynają chodzić na bale, na które prowadzą je tajemnicze, magiczne wrota. Annaleigh na początku sama świetnie się bawi z siostrami, jednak później nie jest pewna czy powinna.
Annaleigh bardzo zależy na tym, aby odkryć, co się kryje za tajemniczymi wydarzeniami, a także kto jest odpowiedzialny za śmierć jednej z sióstr. Zaczyna prowadzić swoje własne śledztwo, podczas którego spotyka Cassiusa. W ciągu całej książki ma miejsce dużo przerażających i dziwnych wydarzeń, w niektórych miejscach włosy staną Wam dęba. W trakcie opowieści będziemy mieli do czynienia ze zjawami, duchami, ale także ze starożytnymi bóstwami, z którymi lepiej nie zawierać żadnych układów, ponieważ za swoje pragnienia można zapłacić bardzo wysoką cenę, nawet cenę życia.
Bardzo polecam tą książkę wszystkim, którzy lubią nieco mroczniejsze powieści fanatsy, o nieco gotyckim klimacie. Dodatkową zaletą Domu soli i łez jest fakt że książkę bardzo szybko się czyta.
Książka dostępna w zbiorach Książnicy Karkonoskiej na Dziale Dziecięco- Młodzieżowym, do którego zapraszamy po remoncie (PW).
Wyspa wolności. E. E. Schmitt
Pewnego dnia Lila i Danek, rodzeństwo króliczków, zmęczone i zdenerwowane nieustannymi nakazami dorosłych i wykonywaniem codziennych napomnień typu: „bądź cicho”, „nie przeszkadzaj”, „posprzątaj pokój”, „czas iść do szkoły” etc. postanawiają uciec z Błękitnego Lasu. Cóż z tego, że rodzice będą zmartwieni? Kiedy tak zastanawiają się, gdzie ruszyć, spotykają sowę o mądrych, błyszczących oczach. Ptak przygląda im się uważnie i widzi, że króliczki cierpią, bowiem czują się uwięzione. Sowa Minerva składa małym uciekinierom propozycję nie do odrzucenia – wyprawę na Wyspę Wolności…
„Wyspa Wolności” Erica-Emmanuela Schmitta ukazała się w wchodzącej na rynek wydawniczy serii Sowich opowieści, które mają za zadanie pomóc dzieciom w drodze ku dorastaniu, a także w rozumieniu otaczającego świata. Postać Sowy Minervy, która uosabia uniwersalną mądrość, wskazuje, czym powinniśmy kierować się w życiu, a także jak ważną porą dnia jest… pora refleksji.
Seria Sowich opowieści dostępna jest w Bibliotece Dziecięco-Młodzieżowej. (GJ)
