Panie bibliotekarki i Panowie bibliotekarze z jeleniogórskiej Książnicy Karkonoskiej proponują kolejne tytuły, po które – ich zdaniem – warto sięgnąć. Piszą o nich w swoich recenzjach. Zapraszamy do lektury.
Cieplice mityczne / tekst: Ryszard Grzywacz, ilustracje: Andrzej Sharan. Wydawnictwo AD REM 2025.
„gdyby pytali gdzie chciałbym zasypiać, odpowiem w cieplicach, dlaczego?”
Otwórz tę wyjątkową książkę o Cieplicach. Książkę drżącą od słów, słów wypełnionych uważnym spojrzeniem na bliskie sercu miejsce. Książkę, gdzie każda strofami opowiedziana opowieść staje się najmilszym sercu przewodnikiem po drobiazgach. Płynąc przez kolejne strony wierszy trudno oprzeć się wrażeniu, że nawet cieplicki deszcz „nabłyszcza dachy” z większą ekspresją, niż gdziekolwiek indziej.
Ale to nie wszystko. Bowiem publikacja nie dość, że niesie nas meandrami słów po zaułkach uzdrowiska, to jeszcze kipi od obrazów, które przyprawiają o zawrót głowy.
Ryszard Grzywacz i Andrzej Sharan stworzyli lśniącą migotliwym blaskiem kompozycję słów i obrazów, której czytelnik najpełniej doświadczy poprzez osobisty kontakt z materią, jakim jest wydana wspólnie publikacja. A kiedy już Czytelnik jej dotknie, to poczuje wciągający do środka nurt…
Szlachetne słowo wstępne pióra Jędrzeja Solińskiego jako próba odpowiedzi na pytanie:
Cieplice mityczne – czyli jakie? – prowadzi czytającego do wyrażonej refleksji:
„A więc Cieplice mityczne są, by przewrotnie nawiązać do Ivana Stranskiego – raczej wszystkim, niż niczym, historią raczej prawdziwą niż fałszywą, raczej objawieniem niż oszustwem i w końcu, co być może jest tu najważniejsze, są raczej archetypem niż stereotypem” / Jędrzej Soliński [ze słowa wstępnego].
Książka dostępna w Dziale Regionalnym z Czytelnią
(gaj)
Śnieg przykryje. Michał Śmielak
„Śnieg przykryje” to najnowszy kryminał Michała Śmielaka, który można również podpiąć pod powieść obyczajową. Autor rewelacyjnie nakreślił w nim bohaterów, do tego stopnia, że już od początku nienawidzimy jednego z nich, a nawet cieszymy się, gdy spotyka go coś złego.
Książka porusza niełatwe i ważne społecznie tematy, takie jak alkoholizm, przemoc, trauma czy współuzależnienie, a dzięki talentowi pisarskiemu Śmielaka, książkę czyta się z zapartym tchem. Dodatkowym atutem jest sięgnięcie przez autora po prawdziwy przypadek medyczny i poznanie jego mechanizmów działania.
Dzień przed Wigilią Ryszard, nadużywający alkoholu damski bokser, wyrusza do lasu ukraść choinkę, gdzie znika bez śladu. Szeroko zakrojone poszukiwania zorganizowane przez syna nic nie dają. Rodzina nie rozpacza jednak po jego zniknięciu, dlatego, gdy Ryszard zjawia się w domu po 25 latach, pada na nich blady strach.
Okazuje się, że zaginiony nic nie pamięta i jest przekonany, że nadal jest 1999 rok. Lekarze wraz z policją starają się odkryć co się z nim działo przez te wszystkie lata. Czy uda im się to? Czy odkryją przebieg feralnej nocy? Czy policja powiąże inne zaginięcia w tym miejscu ze sprawą z ’99 roku?
(AS)
=Lilja Złodziejka: Skarb trzech królów. scenariusz i rysunki: Janne Kukkonen (komiks 13+)
Janne Kukkonen to fiński autor, który od dzieciństwa zajmował się czytaniem i tworzeniem komiksów, później również animacji, reklam, teledysków i filmów krótkometrażowych. „Lilja Złodziejka: Skarb trzech królów” to jego pierwsza powieść graficzna, która stała się bestsellerem i została wielokrotnie nagradzana.
Lilja to młodociana złodziejka o dużych ambicjach i bardzo niewyparzonym języku. Pech chce, że zbytnia buta wplątuje ją w polityczne zagrywki jarla Enarda i pod groźbą śmierci (swojej i swojego nauczyciela Seamusa) musi odnaleźć pozostałe dwa klucze, które otwierać mają starożytny skarbiec. Na domiar złego w historię wplątani są również mroczni kultyści i nieumarli. Czy obiecany skarb będzie wart narażenia się na tak wiele niebezpieczeństw?
Jest to z pozoru prosta historia, ale nie pozbawiona intryg i wybuchowych zwrotów akcji. Mimo dość dziecięcego stylu grafiki, jest to komiks skierowany dla nastolatków i starszych czytelników, bo bywają chwile, że trup ściele się gęsto. Do tego niektóre odzywki w półświatku bardzo realistycznie oddaja karczemny klimat i choć pozbawione wulgaryzmów, wydają mi się momentami dość mocne jak na młodocianego czytelnika.
Przyznam, że historia Lilji Złodziejki mnie nie porwała, nawet jeżeli scenariusz i dialogi są rozpisane poprawnie, a w historii pojawia się kilka błyskotliwych smaczków. Może chodzi o zbyt wielką brawurę u bohaterki, może o powtarzalność wielu motywów w różnych podobnych utworach fantasy, ale zdaje mi się, że komiks ten nie wnosi nic odkrywczego. Prezentowana grafika – nie moja bajka.
Komiks ten można wypożyczyć w Bibliotece Dziecięco-Młodzieżowej.
