• Wtorek, 22 października 2019
  • Godz. 8:03
  • Imieniny: Korduli, Filipa, Halki, Salomei
  • Czytających: 2883
  • Zalogowanych: 5
  • Niezalogowany | Zaloguj | Rejestracja

Odkrywali tajemnice regionu czyli po 25. Rajdzie na Raty

Wiadomości: Region
Środa, 6 sierpnia 2014, 10:18
Aktualizacja: Czwartek, 7 sierpnia 2014, 9:07
Autor: Krzysztof Tęcza
Fot. Krzysztof Tęcza
Około dwadzieścia osób wzięło udział w 25. wycieczce zorganizowanej przez Oddział PTTK „Sudety Zachodnie” w Jeleniej Górze. W minioną niedzielę (3.08) turyści z prowadzącym Krzysztofem Tęczą spotkali się w Ciechanowicach. Miejscowość ta w zeszłym roku obchodziła 810–lecie swojego istnienia.

Trasa liczyła ponad dwadzieścia kilometrów, a wycieczka została zaplanowana dla bardziej wytrwałych turystów. Łatwo zatem nie było. Oto Krzysztofa Tęczy:

Na dobry początek zbaczamy ze szlaku, by dotrzeć do zrujnowanego wapiennika. Niestety obiekt ten to prawdziwa ruina. Jego ściany rozsypały się, a w środku wyrosły brzozy, które także już się poprzewracały, wyrządzając kolejne szkody. Aby zobaczyć, jak zbudowano ten obiekt wspinamy się na wzgórze, w zbocze którego został on wbudowany. Widzimy teraz, że jest to okrągła wieża z cegły obłożonej kamieniami.

Przykry widok, jaki tutaj spotkaliśmy staramy się osłodzić jedząc rosnące na krzakach maliny. Jest ich zarówno tutaj, jak i wzdłuż drogi, którą przyszliśmy, mnóstwo. Są czerwoniutkie, soczyste i słodkie. Akurat dojrzały i dosłownie sypią się spadając z krzaków pod własnym ciężarem. Na razie nigdzie się nie spieszymy więc delektujemy się ich smakiem.

Gdy przechodzimy przez Przybkowice widzimy bardzo groźnego psa. Przynajmniej mamy takie wrażenie, gdyż do jego uwiązania użyto niezwykle solidnego karabinka. Ale oto z za lasu wyłania się biała wieża kościółka w Wieściszowicach.

Jest to kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa z 1859 roku, zbudowany wówczas dla ewangelików. Dzisiaj służy katolikom. Obiekt ten ma ciekawą, rozszerzającą się dołem wieżę. Niestety msza święta odprawiana jest tutaj o godzinie dziesiątej. Jesteśmy prawie godzinę za wcześnie, zatem świątynia jest zamknięta. Dlatego nie możemy zajrzeć do środka. A szkoda, bo jest ona bardzo interesująca. Strop, wykonany z desek, w środkowej części jest dwuspadowy, ale posiada dodatkowe boczne skośne części wywołujące wrażenie jakby były tu dodatkowe dwie nawy. Oczywiście jest to budowla jednonawowa, z balkonami umieszczonymi po obu stronach oraz nad wejściem gdzie znajdują się stare ale czynne organy. Świątynia jest bardzo widna. Może wynika to z faktu, że wpadające światło rozprasza się w dużych oryginalnych kryształowych żyrandolach zwisających ze stropu.

Obok znajduje się druga świątynia, będąca kiedyś kościołem pomocniczym. Zbudowana w 1559 roku, co potwierdza data umieszczona na kamiennym portalu, była przebudowana w roku 1726, co z kolei potwierdza data umieszczona na chorągiewce wiatrowej. Kościół ten od dawna jest nieużywany gdyż poza balkonem z pięknymi płycinami nic w nim nie ma.

Aby nie wracać tą samą drogą przechodzimy przez bramę umieszczoną w kamiennym murze i odkrywamy pomnik upamiętniający mieszkańców wioski, którzy stracili życie podczas I wojny światowej. Robimy sobie tutaj pamiątkowe zdjęcie, na którym w tle widzimy obie świątynie, pomnik i drzewo oznaczone jako pomnik przyrody.

Przechodząc obok starej remizy strażackiej zauważamy w ogrodzie sąsiedniego domu piękne grzyby. Szkoda tylko, że są one wykonane z drewna. Ponieważ jedyny na naszej trasie sklep jest nieczynny, ruszamy w stronę Kolorowych Jeziorek mając nadzieję, że posilimy się w istniejącym tam bufecie. Niestety bardzo się rozczarowaliśmy. Gdy przybyliśmy, bar także był zamknięty. Dając szansę prowadzącym go, udaliśmy się na spacer wokół jeziorek. Najpierw przeszliśmy pięknie skrzącym się na żółto tunelem do Żółtego Stawu, a następnie do Purpurowego Jeziorka, znanego także jako Czerwone Jeziorko. Jest tutaj miejsce zwane Kanionem, w którym woda zawsze jest ciemniejsza niż w pozostałej części jeziorka. Gdy świeci słońce ma ona barwę krwistoczerwoną. Po powrocie do miejsca z ławeczkami, okazało się, że prowadzący bar nie wykorzystali szansy jaką im stworzyliśmy. Musieliśmy zatem zjeść to, co przynieśliśmy ze sobą. Byliśmy bardzo rozczarowani. Gdy zbieraliśmy się już do dalszej drogi pojawiła się obsługa baru. Była już 10.30. Nie traciliśmy więcej czasu i udaliśmy się w stronę kolejnego jeziorka, najładniejszego ze wszystkich. To oczywiście Błękitne Jeziorko. Chociaż niektórzy używają nazwy Lazurowe, Niebieskie czy Szmaragdowe. Zanim doszliśmy do ostatniego zbiornika wody o nazwie Zielone Jeziorko, Zielony Stawek czy Czarne Jeziorko znowu zrobiliśmy sobie długą przerwę na konsumpcję malin. Ponieważ ostatnie jeziorko najczęściej jest bez wody, mało kto tutaj dochodzi. Wszyscy kończą zwiedzanie na Błękitnym Jeziorku. My, idąc dalej na Wielką Kopę, zboczyliśmy tutaj i udało nam się zobaczyć nieco wody na dnie zbiornika.

Teraz czeka nas prawdziwe wyzwanie. Dalsza droga jest bardzo stroma i musimy dobrze się napocić, aby dotrzeć do celu. Nic więc dziwnego, że gdy idący przodem dojrzeli skalną grzędę byli zadowoleni, że osiągnęli szczyt. Tak naprawdę skałki te są zwykłą "zmyłką". Prawdziwy bowiem szczyt jest kilkadziesiąt metrów dalej. Niestety z Wielkiej Kopy nie ma obecnie żadnych widoków. Wszystko zasłaniają drzewa. Jedyne co możemy tutaj zobaczyć, to resztki po istniejącej kiedyś wieży. W zasadzie dalsza trasa to ciągłe uważanie, by nie przewrócić się na stromym zejściu tak porośniętym krzakami, że nic nie widać. Trzeba także uważać na miejsce, w którym szlak skręca w bok, a ścieżka prowadzi dalej w dół. Można tutaj łatwo przegapić ów skręt. A nie wiem, czy chciałoby się nam na powrót podchodzić pod górę.

Gdy wreszcie wyszliśmy z lasu roztoczył się przed nami wspaniały widok. To Rędziny. Niektórzy niemal ucieszyli się gdy ujrzeli asfalt. Wszak to znak, że jesteśmy blisko cywilizacji. Podeszliśmy na przystanek, jednak postanowiliśmy nie korzystać z dostępnej tu oferty. Wszystkie autobusy odjeżdżające z tej miejscowości kierują się tylko w stronę Kamiennej Góry. Nie było to nam po drodze. Spokojnie pięliśmy się na kolejne wzniesienie, by dotrzeć do Czarnowa gdzie znajduje się gospodarstwo agroturystyczne Czartak. Kiedyś było to bardzo popularne schronisko. Dzisiaj robimy sobie pamiątkowe zdjęcia z pasącą się kozą i zyskujemy stempel okolicznościowej pieczątki. Nie tracąc czasu ruszamy dalej i Drogą św. Jakuba docieramy do Przełęczy pod Bobrzakiem. Tutaj wchodzimy na Stary Trakt Kamiennogórski zbudowany pod koniec XVIII wieku jako bity gościniec pocztowy. To właśnie tędy jeździły dyliżanse pocztowe i omnibusy na trasie z Wrocławia do Jeleniej Góry i Cieplic.

Dalsza trasa łagodnie schodziła w dół. My jednak znacznie przyspieszyliśmy kroku gdyż dopadł nas deszcz. Nie wiadomo kiedy minęliśmy leśniczówkę i znaleźliśmy się w Wojkowie. Ponieważ deszcz osłabł, postanowiliśmy wykorzystać to i odwiedziliśmy jeszcze w lesie groby Marii Klementyny oraz Fedory i Henryka Reuss. I tak oto dotarliśmy do celu, do Kowar, gdzie za chwilę podjechał autobus, który zabrał nas do Jeleniej Góry.

Dodam tylko, że zwyczajowo uczestnicy, którzy wykazali się odpowiednią wiedzą otrzymali upominki w postaci ciekawych wydawnictw, przekazanych przez Karkonoski Park Narodowy.

Ogłoszenia

Czytaj również

Komentarze (9) Dodaj komentarz

~gluś 6-08-2014 11:27
wspaniała inicjatywa :)
~Kryniu 6-08-2014 12:13
"Oto Krzysztofa Tęczy:"
~jelonekM 6-08-2014 20:36
A czy ten pan na pierwszym zdjęciu to goprowiec pomagający opuścić w bezpieczny sposób jaskinię ?
~Turysta 6-08-2014 21:49
I to jest prawdziwa wycieczka! Pod okiem przewodnika, z poszanowaniem przepisów prawa, świetna organizacja i bez rozjeżdżania rowerami rezerwatów, ze straszeniem turystów (szczególnie małych dzieci) włącznie. Wszystko legalnie i świetnie zorganizowane, a nie "na złodzieja" - coś, co organizują tzw. TIK-taki, a co może się bardzo nieprzyjemnie skończyć (np. mandatem za łamanie przepisów albo jeszcze gorzej - uszczerbkiem na zdrowiu swoim lub kogoś innego). Nie wspominając, że tacy "turyści" tylko wyrabiają fatalną opinię Polakom w Czechach. Takie wycieczki promujcie, a nie ignorantów mających za nic przepisy i bezpieczeństwo zwykle nieświadomych turystów.
~ 7-08-2014 0:20
A te "upominki w postaci ciekawych wydawnictw, przekazanych przez Karkonoski Park Narodowy" to pewnie broszurki ekologiczne KPN, pisane przez pracowników KPN (zamiast sprzątania śmieci w górach), których nikt nie chce kupować i które w związku z tym rozdawane są za darmo przy każdej możliwej okazji. Za tą nikomu niepotrzebną makulaturę na kredowym papierze płacę ja, ty, płacimy my wszyscy, gdyż jest ona drukowana za nasze pieniądze.
~ 7-08-2014 14:18
"Widzimy uwiazanego psa". Czy to jest mozliwe, ze w Polsce mozna trzymac psy na postronkach? Cala UE tego zabrania. Do Polski ten zakaz jeszcze nie dotarl? Czas najwyzszy!
~biedaczek 7-08-2014 18:37
pieska na spacerek,a wam założymy takie haki jak ma ten biedny psiak wstyd !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
~fico 7-08-2014 21:39
Wolę "Rajd na Raty" od horroru z TIK - takami.
~hmm 14-08-2014 21:56
hmm.. na tablicy koło błękitnego jeziorka jest wyraźnie napisane, że sztolnie nie są udostępnione do zwiedzania a na zdjęciu widać jak tam się pchają członkowie tej wycieczki. I to ma być legalna wycieczka prowadzona przez przewodnika?

Dodaj komentarz

Zaloguj
0/1600

Czytaj również

Copyright © 2002-2019 Highlander's Group