Foki pospolite należą do najbardziej rozpowszechnionych płetwonogich. Występują w przybrzeżnych wodach półkuli północnej – od regionów umiarkowanych po polarne. Zasiedlają płytkie wody obszarów przybrzeżnych, zatoki, skaliste wysepki, ujścia rzek, a nawet jeziora słodkowodne. Na lądzie można je spotkać np. na skałach, piaszczystych i żwirowych plażach. Występują częściej w stosunkowo zimnych wodach morskich, w których brakuje rocznej pokrywy lodowej. Jednak lodowce pływowe są wykorzystywane do schronienia, rozmnażania, a czasami do transportu.
Na całym obszarze występowania foki pospolitej czas narodzin młodych jest bardzo zróżnicowany. Najczęściej przypada na okres od połowy marca do początku września. Samica rodzi zazwyczaj jedno młode. Poród następuje na lądzie. Szczenięta foki pospolitej swoją niemowlęcą sierść (lanugo) tracą jeszcze w łonie matki lub zaraz po urodzeniu, dlatego zwykle przychodzą na świat ubarwione tak jak dorosłe osobniki. Pozwala im to bezpieczniej wpływać do chłodniejszych wód.
Historycznie na niektórych obszarach, istniały programy dotyczące redukcji populacji foki pospolitej, głównie z powodu postrzegania jej jako konkurencji dla człowieka na łowiskach. Polowania na foki w celu ochrony łowisk są współcześnie w dużej mierze wyeliminowane. Na początku XX wieku szacowano populację foki pospolitej na Bałtyku na 5 000 osobników, jednak intensywne polowania w latach 20.–30. XX doprowadziły do spadku liczebności do zaledwie 200 osobników w latach 60. Do zmniejszenia liczebności przyczyniło się także chwytanie fok w sieci rybackie i skażenie środowiska związkami chemicznymi (DDT i PCB), prowadzące do ograniczenia zdolności reprodukcyjnych samic. Destrukcyjny wpływ na populację foki pospolitej po obu stronach Atlantyku, ale przede wszystkim w Europie miał wirus nosówki.
