Ewa (Lidia Schneider), samotna kobieta z klasy średniej, na zakupach w supermarkecie przypadkiem spotyka włóczęgę Beto (Robert Dudzik). Przyjmuje go do swojego mieszkania. Z czasem okaże się, że uczynny nieznajomy gość Ewy zamierza zająć jej życie, jak również jej dom, redukując ją do poziomu swojej rzeczywistości.
„Papierowe kwiaty” (tytuł oryginału: Flores de papel) to duodram o konflikcie klasowym - nie do pogodzenia stylów życia ubogich i zamożnych, różne podejścia do życia i śmierci, przeżycia, sentymentalizmu, rzeczywistości i myślenia życzeniowego.
Dla potrzeb polskiego Teatru Telewizji – „Papierowe kwiaty” z udziałem Iwony Bielskiej i Jana Frycza w 1993 roku w TVP Kraków zrealizował Mikołaj Grabowski, reżyser, który w latach 1977-79 związany był z Teatrem im. Norwida. Sztuka Egona Wolffa doczekała się także ekranizacji. Siedem lat po swojej publikacji, w 1977 roku została przeniesiona na duży ekran przez meksykańskiego reżysera Gabriela Retesa. A pięć lat później trafiła na mały ekran jako norweski dramat telewizyjny „Papirblomster” (1982) nakręcony przez Arilda Brinchmanna.
