Jak wieść niesie, jedną z pasji miłościwie panującego dyrektora Teatru im. Norwida Piotra Jędrzejasa są góry. Ba, obecny szef jeleniogórskiego teatru jest nawet przewodnikiem beskidzkim, od roku 2013 związanym ze Studenckim Kołem Przewodników Górskich w Krakowie (blacha 965) przy Oddziale Akademickim PTTK. Nie dziwi więc fakt, że Jędrzejas-reżyser zapragnął - obok teatralnej tradycji (np. w 194. rocznicę urodzin Norwida – 24 września - przypomniał “Pierścień wielkiej damy” wg patrona teatru w swojej reżyserii) i klasyki (czego modelową realizacją była ostatnia premiera szekspirowskiej “Zimowej opowieści”) - postawić na inscenizację o wielkich wyczynach polskich himalaistów i tragediach z ich udziałem. Jej premiera miała miejsce dokładnie w 26. rocznicę śmierci jednego z najwybitniejszych himalaistów XX wieku Jerzego Kukuczki (24 października 1989 zginął na wysokości 8300 m podczas wejścia na Lhotse nową drogą przez słynną, niezdobytą wówczas południową ścianę). Tekst napisał młody dramaturg Radosław Paczocha, z którym Piotr Jędrzejas niejednokrotnie współpracował, m.in. podczas realizacji “Być jak Kazimierz Deyna” (2010) w Teatrze Wybrzeże w Gdańsku.
Autor tekstu, Radosław Paczocha, podjął odważną próbę zrozumienia świata i mentalności himalaistów. Stawia on już na samym początku wszystkie te pytania, z którymi borykają się himalaiści. Pytania o sens wysokogórskich wypraw. Przenosi nas w świat gór. Kolorów, które znikają sprzed oczu. Bo mimo świadomości tej ułomnej, pustej wręcz sceny, ruszamy w drogę na szczyt.
Bohaterowie zamknięci w ciasnej przestrzeni doświadczają całej palety skrajnych emocji. Magicznie to stworzyli scenograf Jan Kozikowski (całą scenografię budują właściwie wielkie ściany oraz rekwizyty typu czekany, karabinki czy liny) i reżyser Piotr Jędrzejas. Jest tu przedstawiona sytuacja dramatyczna i kilka naprawdę dobrych scen (mających wymiar symboliczny), które zmieniają się w takt pokonywanych metrów. Znakomita muzyka Sławomira Kupczaka nadaje sekwencji wspinaczki obrzędowo-uroczysty charakter. Do tego nastrój budowany jest za pomocą świateł, one także są wskazówką do tego, gdzie akurat przebywają bohaterowie.
“Każdemu Everest” jest na pewno kawałem niezłego teatru w oszczędnej formie i zapadającej w pamięć treści. Poprzez czytelne aluzje nawiązuje do postaci bezpośrednio lub pośrednio związanych ze środowiskiem górskim. Aktorzy zachęcają do wejścia w świat swoich bohaterów, a widownia w skupieniu podąża za nimi. W himalajskim świecie, sprawnie odnajdują się: Małgorzata Osiej–Gadzina, która kreuje swą postać poprzez powściągliwą mimikę, napiętą gestykulację, elegancję ruchów i dystyngowany chłód, Robert Mania, Bogusław Siwko i Sebastian Świerszcz. Przede wszystkim jednak to aktorski popis Bogusława Kudłka.
Brawurowa, choć prosto opowiedziana, historia dotyka istotę himalaizmu. Jeśli widz współtworzy środowisko górskie, to zna doskonale różne historie, które tutaj wysublimowane są w formę artystyczną i skoncentrowane w osobach bohaterów. Jeżeli natomiast świat miłośników gór najwyższych jest mu całkowicie obcy, to może podjąć próbę zrozumienia go, poprzez uwrażliwienie na subtelne aluzje i pozornie niepowiązane ze sobą obrazy oraz poprzez zgodę na gorzką pigułkę, jaka zostanie mu zaproponowana. Pozwala to zrozumieć chociaż cząstkę tej siły, która pcha często kompletnie wydawać by się mogło odległych od gór ludzi w świat lodu i braku powietrza.
Partnerem honorowym przedstawienia “Każdemu Everest” jest Fundacja Wspierania Alpinizmu Polskiego im. Jerzego Kukuczki oraz Polski Związek Alpinizmu. Patronat nad tym spektaklem objął także m.in.: Magazyn Turystyki Górskiej “n.p.m.” oraz serwis informacyjny o tematyce wspinaczkowej, alpinistycznej i outdoorowej w Polsce - wspinanie.pl.
