Panie bibliotekarki i Panowie bibliotekarze z jeleniogórskiej Książnicy Karkonoskiej proponują kolejne tytuły, po które – ich zdaniem – warto sięgnąć. Piszą o nich w swoich recenzjach. Zapraszamy do lektury.
Magiczny ogród Mietka. Elementarz kwiatów
Tekst: Jolanta Szostak.
Ilustracje: Ryszard Dąbrowski i Michał Dąbrowski
„Wczoraj kwitło moje serce. Dziś jaśmin.” / Maria Pawlikowska-Jasnorzewska
W ramach wiosennych spacerów zapraszam Ciebie, Mały Czytelniku, do Magicznego ogrodu skrzata Mietka – miejsca, w którym może zakręcić się w głowie od kolorów, zapachów i kształtów.
Przechadzając się uważnie po ogrodzie poznasz wiele wspaniałych roślin o wyjątkowych właściwościach:
• leczniczych, jak arnika, ślaz czy echinacea (popularnie nazywana jeżówką),
• prozdrowotnych, jak kwiaty jarzębiny,
• uspokajających, jak róża.
Będziesz mógł podziwiać kwiaty czarujące urodą, jak wrzos czy żurawka, poczujesz te o szczególnie intensywnym zapachu, jak konwalie i hiacynty. Przy okazji dowiesz się również, które z kwiatów są jadalne, a które lubią się ścigać na kolory.
A jeśli pozwolisz sobie na odrobinę wyobraźni – kto wie? – może usłyszysz i melodie zaklęte w płatkach konwalii, tulipanów czy dzwonków?
Ta niewielkich rozmiarów wierszem napisana książeczka o walorach edukacyjnych zachęca do poznawania przyrody i uważnej obserwacji roślin oraz uczy, jak ważną rolę pełnią kwiaty dla owadów i dla człowieka.
Wyraziste, nasycone kolorami ilustracje pobudzają wyobraźnię, wyzwalając przy okazji radość wiosennych obserwacji.
Zatem ruszaj do ogrodu! Skrzat Mietek już na Ciebie czeka.
„Co jest za tym murem wysokim? Inne drzewa, inne obłoki, inna siostra i inny brat… Za tym murem jest inny świat.” / Dorota Gellner
(gaj)
Urodziłem się pewnego błękitnego dnia. Daniel Tammet
„… środy są zawsze niebieskie, podobnie jak cyfra dziewięć i podniesione głosy w czasie kłótni […] Liczby są moimi przyjaciółmi i nigdy mnie nie opuszczają. Każda jest wyjątkowa i ma własną osobowość. Jedenaście jest przyjazne, pięć głośne, a cztery ciche i nieśmiałe – to moja ulubiona cyfra. Może dlatego, żr przypomina mi mnie samego. Jedne są duże: 23, 667, 1179; a inne małe: 6, 13, 581. Nektóre są piękne, jak 333, a inne brzydkie, jak 289. Dla mnie każda cyfra i liczba jest wyjątkowa”.
To słowa autora książki, który urodził się w środę 31 stycznia 1979 roku. Stwierdzono u niego autyzm i zespół Aspergera, w wieku czterech lat przeszedł silny atak epilepsji. Jego mózg jest wyjątkowy, Daniel to sawant, który odbiera świat liczb na zasadzie synestezji, potrafi w tydzień nauczyć się dowolnego języka obcego i błyskawicznie przeprowadzać w pamięci skomplikowane działania matematyczne, umie też zapamiętać i wyrecytować liczbę Pi z ponad 20 tysiącami cyfr po przecinku…
Daniel nie potrafi nawiązać typowych relacji społecznych, nie rozumie emocji i abstrakcyjnych wypowiedzi, ma problem z patrzeniem w oczy, na wiele bodźców reaguje nietypowo, nie jest w stanie grać w gry zespołowe. Jak łatwo się domyślić nie miał łatwego dzieciństwa, był inny, zawsze stał z boku, starał się być niewidzialny, nie szukał towarzystwa. Nie czuł się odepchnięty, miał swój świat i wspaniałych rodziców, którzy stworzyli mu możliwość osiągnięcia samodzielności. Dzięki rodzinie opanowywał liczne lęki, oni zaakceptowali jego fobie i wręcz niemożliwą rutynę.
Dziś nie jest osobą anonimową, został bohaterem dostępnego w Interneci filmu dokumentalnego „Geniusz pamięci” (Brainman), jego mózg stał się obiektem badań, on sam dzieli się swoimi przeżyciami i historią, by pokazać, że inność nie oznacza bycia gorszym a niepełnosprawność nie musi łączyć się z wykluczeniem. Ta książka to właśnie opowieść o jego życiu, od narodzin, przez płaczliwe niemowlęctwo, zatopiony w sobie okres żłobkowy spędzony na obserwowaniu piasku, przełomowe zafascynowanie się książkami, przedszkole koralików i okręgów aż do lat szkolnych , kiedy wreszcie znalazł towarzystwo, ale i odkrył niechęć ze strony rówieśników.
W życiu dorosłym Daniel wziął sprawy w swoje ręce, mimo lęków podejmował odważne decyzje, pierwszą z nich był wolontariat w Kownie… Odwiedził USA, Islandię, znalazł stałego partnera, prowadzą razem stronę do nauki języków obcych, pisze książki, o sobie, o matematyce, o życiu, które dla każdego może być osobistym sukcesem -nawet jeśli w szkole mówiono Ci, że jesteś dziwakiem i odmieńcem. Książka dostępna w zbiorach Książnicy Karkonoskiej.
A co gdyby okazało się, że w trakcie podróży zamieniłaś się walizkami z… CZAROWNICĄ? Jakie magiczne ubrania i artefakty można by tam znaleźć? I najważniejsze pytanie: Jakich sztuczek magicznych można by dokonać z pomocą tych osobliwych znalezisk? O tym przekonała się dwunastoletnia Zuzanna. Podczas wyprawy wakacyjnej w jej ręce trafił zbiór niezwykłych przedmiotów Darii Lebiodki, które pokolorowały jej życie na bardzo osobliwe barwy. Latająca peleryna, nawał czarnych kotów albo wyprawiające chałupce botki – to oznacza niezwykłą przygodę.
Duża czcionka i spora interlinia w tekście sprawiają, że jest to dobra książka dla dzieci, które nie czują się jeszcze zbyt pewnie ze swoimi zdolnościami czytelniczymi. To, że rozdziały są krótkie i bardzo szybko się je czyta, może być dodatkową motywacją i wstępem przed bardziej ambitnymi lekturami.
Kolorowa okładka zawiera to, co zwykle kojarzy się z czarownicami, a więc miotłę, odpowiedni kapelusz i buty z ostrymi noskami, a także czarne koty (dużo czarnych kotów). Na ilustracji okładkowej zawarto też trochę elementów nawiązujących do kolejnych zdarzeń w fabule, a także sporo różowych i fioletowych odcieni, wskazując, że to książka szczególnie skierowana do dziewcząt. W środku ilustracje są czarno-białe, dopasowane do treści, nieco koślawe, ale właśnie takie mają być – finezyjnie wykręcone i przerysowane.
Książkę „Walizka czarownicy” można znaleźć w Bibliotece Dziecięco-Młodzieżowej, w dziale opowiadań dla młodszych. Polecam dla zaczynających swoją przygodę ze słowem pisanym czytelniczek, przykładowo jako lekturę w ciepłe, majowe popołudnie.
