• Środa, 26 września 2018
  • Godz. 5:01
  • Imieniny: Delfiny, Łucji, Justyny, Cypriana
  • Czytających: 1348
  • Zalogowanych: 1
  • Niezalogowany | Zaloguj | Rejestracja

Tragiczna wyprawa na Mont Blanc

Wiadomości: Jelenia Góra
Czwartek, 5 lipca 2018, 13:23
Aktualizacja: Piątek, 6 lipca 2018, 15:08
Autor: Krzysztof Tęcza
Fot. Archiwum K. Tęczy
– Gdy w lutym udało mi się wejść na Kilimanjaro pomyślałem sobie, że może warto zastanowić się nad wejściem na najwyższą górę Europy. Oczywiście zdawałem sobie sprawę, że Mont Blanc to góra wymagająca, trudna technicznie. Wydawało mi się, że jestem w stanie zrealizować ten cel – mówi Krzysztof Tęcza.

Tak jak poprzednio, przejrzałem oferty biur oferujących podobne wyprawy i wybrałem to, które wydało mi się najbardziej doświadczone jeśli chodzi o wyjścia na ten właśnie szczyt. Zanim wyruszyłem w Alpy zwyczajowo trochę powędrowałem sobie po naszych Karkonoszach. Niestety, nie miałem zbyt dużo czasu by rozruszać organizm. Ale może to i dobrze gdyż po górach chodzę niemal codziennie. Oczywiście po Karkonoszach. Dostałem informację, że jest wolne miejsce w ekipie mającej wyruszyć w Alpy 25 czerwca 2018 r. Trzeba było kompletować potrzebny sprzęt. Ponieważ nie jest to moja pierwsza wyprawa w zasadzie większość wyposażenia mam w szafie. Wystarczyło tylko uzupełnić je o kilka nietypowych drobiazgów. Z biura otrzymałem listę wymaganych rzeczy. Najważniejsze oprócz odpowiednich ubrań były sztywne buty, pasujące do nich raki, kije, czekan, kask, ciepły śpiwór, uprząż i bazowy plecak.

Dla jasności podam, że górach chodzę codziennie. Tylko w tym roku poprowadziłem kilkadziesiąt wycieczek, więc jeśli chodzi o wytrzymałość mojego organizmu myślę, że to wystarczy, by podejmować takie wyzwanie. .

Gdy tylko spakowałem potrzebne rzeczy, dołączyłem do pozostałej ekipy ruszającej w Alpy. Okazało się, że jest nas wraz z prowadzącymi 13 osób. Późno w nocy dotarliśmy do Chamonix we Francji i rozbiliśmy namioty w Les Houches. Wszystko odbywało się zgodnie z planem. Po drodze zostaliśmy zapoznani z programem i każdy w kilku zdaniach opowiedział coś o sobie, o swoich osiągnięciach jeśli chodzi o góry. Okazało się, że wszyscy mają jakieś doświadczenie górskie. No może z jednym wyjątkiem. Nie miało to mieć jednak specjalnego znaczenia, gdyż jedyna kobieta w naszym zespole miała podejść z nami tylko do schroniska Tete Rousse i tam pozostać, by oczekiwać na nasz powrót ze szczytu.

Ranek powitał nas piękną słoneczną pogodą. Góry widać było jak na dłoni. Zapowiadał się ładny dzień. Zostaliśmy zaopatrzeni w odpowiednią ilość prowiantu. Także nasze plecaki zostały odpowiednio odchudzone. Wszystko co było zbędne podczas górskiej wspinaczki zostało wypakowane i pozostawione w bazie. Teraz w dobrych nastrojach przeszliśmy kilkaset metrów do dolnej stacji kolejki, którą wjechaliśmy na wysokość 1800 metrów n. p. m. Co prawda wagonik, do którego nas zaproszono wyglądał jak ze skansenu ale wytrzymał. Szczęśliwie dotarliśmy na górę. Wreszcie miał rozpocząć się marsz na szczyt. Chociaż tak naprawdę to dopiero pierwszy dzień. W sumie mieliśmy iść prawie tydzień.

Ruszyliśmy wąską ścieżką po zboczu i po jakiejś godzince marszu dotarliśmy do stacji tramwaju górskiego. W oczekiwaniu na odjazd kolejki na trawie leżało kilkadziesiąt osób. Ponieważ sezon zaczyna się na początku lipca nie było dużego tłoku. To dobrze, bo nie ma nic gorszego jak wymijanie się grup na stromym zboczu. Po krótkim odpoczynku idziemy widoczną ścieżką wijącą się wśród coraz rzadszych krzaków zieleni. Idziemy szlakiem krajobrazowym mającym dostarczyć wielu wrażeń. Faktycznie gdy na chwilę przystajemy i obracamy się do tyłu widoki są urzekające. Widzimy jak część ludzi podąża torami kolejki. Jest to trochę dziwne gdyż tuż przy stacji widać wielkie ogłoszenie, że to nie jest trasa turystyczna i nie wolno tamtędy chodzić.
Wkrótce dochodzimy do miejsca, w którym znajduje się ustawiony drogowskaz z tabliczką informującą, że oto jesteśmy na wysokości 2480 metrów nad poziomem morza. Dobra nasza. Dzisiejszy dzień mamy zakończyć na około 2800, więc pozostało już nam bardzo niewiele. Jest fajnie. Jedyne co nam trochę przeszkadza to strasznie grzejące słonko.

Po odsapnięciu podążamy dalej. Teraz dopiero zaczynają się serpentyny. Robi się coraz bardziej stromo. Spod nóg ciągle usuwają się mniejsze i większe kamienie. Pojawia się pierwszy śnieg. Nie jest to coś wielkiego. Ot takie łachy śnieżne. W zasadzie o tej porze nie powinno tutaj być już ani grama śniegu. Widocznie temperatura jest jeszcze na tyle niska, że dopiero za kilka dni cały śnieg stopnieje. Przechodzimy śnieżne odcinki jeden za drugim bez specjalnych problemów. Śnieg jest podgrzany promieniami słonecznymi na tyle, że nie ma na nim lodu a jego konsystencja pozwala dobrze wbić buta. Pewnym utrudnieniem staje się coraz większe nachylenie zbocza. Trudniej wtedy przejść odcinki ze śniegiem. Trzeba wbijać dobrze kij od strony zewnętrznej aby ciężkie, ważące po ponad 20 kg plecaki nie przeważały nas w nieodpowiednim kierunku.

Wreszcie docieramy pod najbardziej eksponowaną część zbocza. Wydaje nam się, że jest ono niemal pionowe. Ścieżka staje się tak „chuda”, że jest problem by odpocząć. Gdy już widać było przełęcz, do której zmierzaliśmy, okazało się, że skończyła się nasza ścieżka. Do końca ściany pozostało nam kilkadziesiąt metrów przewyższenia. Jednak jak tam dotrzeć? Na szczęście prowadzący nas dobrze wiedział gdzie należy iść i uznając, że dalszy marsz przez luźny zalegający śnieg jest zbyt niebezpieczny pokazał nam drogę przez wystający filar skalny.

Gdy obejrzeliśmy wskazaną trasę także uznaliśmy, że nie ma co się pchać w niepewny śnieg, tylko spróbować wdrapać się po tej skale. Ponieważ jednak pokryta była ona wieloma drobnymi kamykami było to niebezpieczne. Dlatego zdecydowaliśmy się zabezpieczyć pokonywany odcinek. Najsilniejszy z nas wspiął się około 30 metrów na górę i tam założył linę asekuracyjną. Dopiero teraz mogliśmy podjąć skuteczną próbę wejścia wyżej. Jednak takie wciąganie się z ciężkim plecakiem po prawie pionowej ścianie dało nam nieźle w kość.

Spojrzeliśmy do góry. Do przełęczy pozostało dosłownie kilkadziesiąt metrów, oczywiście w pionie. Serpentynami będzie nieco dalej. Ale inaczej się nie da. Przed nami jeszcze jedna, ostatnia łacha śniegu. Pierwszy przeszedł prowadzący, by sprawdzić czy wszystko jest w porządku. Drugi ruszyłem ja. Ślady pozostawione przez poprzedników były dosyć wyraźne, chociaż rozgrzany promieniami słonecznymi śnieg był trochę dziwny. Z jednej strony gdy wkopywałem buta w ślad siadał on dosyć wyraźnie, z drugiej strony trzeba było to czynić z rozmysłem, by naruszony śniegu po prostu nie zleciał.

Gdy pozostało mi dosłownie dwa, trzy kroki do skalnego podłoża usłyszałem nagle tuż za sobą jakieś westchnięcie czy jęk. Zobaczyłem jak idąca za mną dziewczyna spada ze śladu. Mogłem tylko patrzeć na to co się działo poniżej moich nóg. Dziewczyna zsuwała się coraz niżej. Najdziwniejsze było to, że robiła to w zupełnej ciszy. Nie krzyczała, nie wołała o pomoc. Było to tak przerażające. Zobaczyłem jak ona, oddalona już o kilkadziesiąt metrów ode mnie, dociera do miejsca, w którym znajduje się lekka fałda, za którą jest już tylko bezkresna przepaść. Gdy już się wydawało, że wyleci w powietrze zobaczyłem jak jej ciało bezwiednie skręca lekko w prawo i po wybiciu ponownie spada na śnieg leżący w skalnym leju. Znowu zaczyna się zsuwać jak na sankach. Mam wrażenie, że oglądam to w zwolnionym tempie. Ja stoję nie mogąc wykonać żadnego ruchu a ona wciąż oddala się ode mnie. Wciąż jest coraz dalej i dalej. Teraz nie wiem, czy ona spadła bo się poślizgnęła, spadła bo kij stracił stabilność, urwał się kawałek śniegu czy może po prostu przeważył ją plecak, a może zasłabła? Tego chyba nie dowiemy się już nigdy.

Ale to nie koniec. Dopiero teraz wszystko nabiera tempa. Patrzę do tyłu a narzeczony dziewczyny, która spadła, zrzuca plecak i chce zejść w stronę przepaści, by zobaczyć gdzie ona jest. Już oczami wyobraźni widzę jak on też leci w dół. Nie wiem co się dzieje, słyszę tylko jak wydzieram się do niego by stał w miejscu, by nie podchodził do przepaści. W tym samym czasie podobnie krzyczy prowadzący stojący kilkanaście metrów nade mną. Nawet nie wiem kiedy wbiłem się w pobliską skałę i zrzuciłem plecak. Gdy złapałem się znajdującej się tam metalowej barierki odwróciłem się i widzę jak on wciąż zbliża się do krawędzi. Widocznie nas nie słyszy. W końcu przeciska się koło mnie prowadzący, który każąc mi zostać i nie ruszać się stąd, gna w stronę chłopaka. Przez krótki moment nie wiem co się dzieje. Na szczęście zaraz widzę, że są już razem. Prowadzący bierze telefon i dzwoni po pomoc. Nie wiem czy tak było ale wydaje mi się, że helikopter z ratownikami zjawił się przed nami dosłownie w kilka minut od zawiadomienia. Widziałem, jak spuszczani są z maszyny kolejni ratownicy. Moi współtowarzysze ruszyli w dół by dotrzeć jak najbliżej miejsca upadku.

Ponieważ dostałem polecenie, aby iść dalej i zawiadomić pozostałą grupę o zaistniałej sytuacji staram się założyć na barki plecak. Nie jest to wcale takie proste. Raz, że nie mogę otworzyć zaciśniętej dłoni, dwa, że okazuje się, iż plecak nagle stał się niezwykle ciężki. Wreszcie udaje mi się. Kieruję się w stronę wystającej zza skały stalowej drabiny. Niby to tylko kilka metrów ale jakoś długo trwa zanim tam docieram. Gdy puszczam barierkę by złapać szczebel drabiny dzieje się ze mną coś dziwnego. Nagle ręce zaczynają mi drżeć a po chwili tak się trzęsą, że nie mam szans by cokolwiek nimi zrobić. Trwa to kilka minut. Wreszcie zaczynam dochodzić do siebie. Dociera do mnie, że oto zostałem sam na szlaku, sam nad przepaścią. Wiem tylko, ze trzeba iść do góry, że tam za przełęczą są nasi.

Chwytam pierwszy szczebel drabiny znajdujący się nad moją głową. Drugą ręką puszczam się barierki bo inaczej nie sięgnę do drabiny. Wtedy postawiona noga na śniegu znajdującym się pomiędzy dwoma skałami osuwa się zrzucając cały śnieg. Zawisam na ręce, którą zaciskam na szczeblu. Obraca mnie plecami do ściany. To ciągnie ciężar plecaka. Chaotycznie macham nogami próbując dosięgnąć jakiegoś oparcia. Trwa to tylko chwilę ale mnie się wydaje, że to cała wieczność. W końcu udaje mi się chwycić drugą ręką kolejny szczebel drabiny. Wreszcie gdy podciągam się trochę do góry nogi łapią jakieś oparcie. Powoli pnę się wyżej i wyżej. Stawiam nogę na szczeblu, potem drugą. Przywieram całym ciałem do drabiny i trwam tak dłuższą chwilę. Muszę ochłonąć. Pewnie nikt nie byłby w stanie oderwać mnie teraz od tego kawałka metalu. Gdy dochodzę do siebie słyszę jakiś glos nade mną. To, okazało się, przyszedł zaniepokojony naszą długą nieobecnością prowadzący pierwszą grupę. Gdy mu przedstawiam sytuację, widać jak jego twarz się zmienia. Teraz on doznaje szoku…

Widzę jak po kolei są wciągani na pokład ratownicy. W końcu widzę jak na linie sunie do góry ratownik trzymający nosze, na których leży czarny worek. Dopiero teraz dociera do mnie, że to już koniec. Obaj nie wiemy co robić, jak się zachować. Umawiamy się, że na razie nie powiemy o śmierci naszej koleżanki, powiemy tylko że zabrał ją helikopter.

Po chwili z przełęczy schodzą następni uczestnicy wyprawy. Podlatuje do nas helikopter, z którego wysiada ratownik sprawdzający czy z nami jest wszystko w porządku. Nie będę pisał co się teraz działo. Wiadomo, każdy miał swoje zdanie. Trzeba było zaczekać na oficjalny komunikat co dalej. Ale to dopiero rano. Teraz trzeba było pomyśleć o przygotowaniu noclegu. Na szczęście znajduje się tu betonowy domek z kilkoma pryczami. Jesteśmy na wysokości 2768 metrów. Wszystko wyżej jest już białe i wraz z nadchodzącym wieczornym chłodem zaczyna błyszczeć tworzącym się na powierzchni śniegu lodem. Póki można nabieramy do menażek śnieg i topimy go by przygotować coś ciepłego. W końcu kładziemy się spać. Nie bardzo przychodzi mi sen. Wreszcie nastaje ranek. Widzimy nad sobą trzy schroniska, w tym to najnowsze, usadowione na zboczu tak, że aż trudno uwierzyć, że nie zleci. To właśnie do niego w dniu wczorajszym wciąż latały helikoptery z zaopatrzeniem.

Jest już oficjalna decyzja. Wyprawa zostaje przerwana i w związku z zaistniałą sytuacją proszą nas o zejście na dół. Tym razem nie ryzykujemy i schodzimy na dół z drugiej strony. Najpierw pokonujemy pole lodowe a później decydujemy się iść torami kolejki. Nie zważamy na żadne zakazy. Niech no tylko spróbują nas zawrócić. Na szczęście nikt nie reaguje. Jedyna niedogodność to spaliny pozostałe w tunelu po przejeździe kolejki.

Niestety, tym razem nasza wyprawa zakończyła się tragicznie. Zginęła nasza koleżanka. Tym razem wygrała góra. Tak to już jest. Nie zawsze człowiek jest górą. Pewnie niebawem zostaną przedstawione stosowne ustalenia co do przyczyn wypadku. Na razie wszyscy jesteśmy jeszcze w szoku.

Czytaj również

Komentarze (14) Dodaj komentarz

~PaniKa 5-07-2018 13:59
Ciekawa relacja...góry nie wybaczają błędów a jednocześnie nagradzają za trud i poświęcenie. Nie zrozumie tego ktoś, kto gór się boi lub lekceważy. Cieszę się, że dla pana wyprawa skończyła się szczęśliwie.
~Danziger 6-07-2018 19:48
do: ~PaniKa (13:59)
Jak skończyła się szczęśliwie skoro zginęła kobieta, kilku innych uczestników miało poważne kłopoty inryzykowało życie a wyprawa została przerwana.... to jest szczęśliwe zakończenie?
~PaniKa 9-07-2018 13:03
do: ~Danziger (19:48)
Wyprawa skończyła się tragicznie dla tej kobiety - czytaj ze zrozumieniem.
~z innejbajki 5-07-2018 15:24
no coments, pewnie dochodzenie jakieś będzie
~aa 6-07-2018 7:22
A czy to była ta wyprawa z pseudo-przewodnikiem, o której pisały inne portale?
~Danziger 6-07-2018 18:25
do: ~aa (7:22)
Tak, obaj przewodnicy nie mieli żadnych uprawnień. Byłem również uczestnikiem tej wyprawy. Prokuratura będzie miała masę pracy...
~Marnik 6-07-2018 8:10
Czasami bras podstawowego wyposazenia placi sie bardzo drogo.Francuskie média pisaly ze nie miala rakow. Kazdego roku w okolicach Mt. Blanc mamy okolo 30 stu takich przypadkow.
~jelonekM 6-07-2018 8:54
Czy ta pani miała założone raki ? Czy miała czekan ? Czy była podczepiona do wspomnianej liny ? A Karkonosze i Mont Blanc to dwie różne sprawy . W styczniu w drodze na Śnieżkę pan Krzysztof pomylił trasę i idąc na skróty pośliznął się i zjechał po śniegu zatrzymując na kosodrzewinie bez tragicznych skutków .
~Danziger 6-07-2018 18:31
do: ~jelonekM (8:54)
To był najtrudniejszy odcinek. Krytycznie trudny. W żaden sposób nie zaasekurowany. Łańcuchy były pod śniegiem. Wejście na ten odcinek bez co najmniej czekana to samobójstwo... mieliśmy wszelki niezbędny sprzęt aby odcinek pokonać bezpiecznie. Nie użyliśmy go. Przewodnicy nie zadbali o to, nie właściwie ocenili zagrożenie. Dodam tylko, że kilku uczestników nigdy w życiu nie było w górach wysokich.... w mojej opini, to nie był wypadek, lecz skutek fatalnych zaniedbań i braku profesjonalizmu. Zresztą, obaj przewodnicy nie posiadali jakichkolwiek uprawnień do prowadzenia grup w góry wysokie....
~Sąsiad Krzyśka 7-07-2018 20:52
Pani, która zginęła, miała z Krzyśkiem "na pieńku"...
~boy 12-07-2018 9:25
Okropny jest ten artykuł. Jak można ze śmierci kobiety robić "barwną opowiastke"...
~@licja 12-07-2018 10:22
Pytania do Danzigera: Jeśli "obaj przewodnicy nie mieli żadnych uprawnień", a byłeś Pan "uczestnikiem tej wyprawy" to jakie sobie wystawiasz świadectwo? Zmusił Cię kto do tego wyjazdu z nimi? Jeśli "kilku uczestników nigdy w życiu nie było w górach wysokich", to kto jest za to odpowiedzialny? Przewodnicy? Czy te osoby? Mieli robić egzamin? Czy to, że łańcuchy były pod śniegiem (na zdjęciach autora tekstu widać jak na dłoni, że to bzdura, bo trzyma ręką łańcuch), to wina przewodników?
~Danziger 13-07-2018 14:59
do: ~@licja (10:22)
Nie przyszło mi na myśl, żeby sprawdzać ich uprawnienia. Podobnie jak nie sprawdzałem, czy płacą ZUS, podatki i czy nie figurują w rejestrze karanych. Faktycznie, mea culpa. Dałem się oszukać oszustom. Zwrócili pieniądze - więc tutaj sprawy nie ma. Nie zwrócą jednak życia kobiecie, która nie musiała zginąć... Pazerność na kasę i brak odpowiedzialności, brak szacunku dla ludzkiego życia, brak jakiejkolwiek etyki... Z tych przyczyn zabrali każdego, kto chciał im zapłacić. Mieli w nosie to, co może się wydarzyć. Co do łańcucha: ja tam byłem i przeszedłem całą trasę - w odróżnieniu od Pana/Pani. Część łańcuchów / zabezpieczeń była dostępna, a część nie. Śnieg występował miejscowo.
~Łomatko 3-08-2018 17:17
Czy podpisywał pan regulamin wyprawy przed wyruszeniem? Czy przeczytał go pan ze zrozumieniem? Każda z organizacji tego typu podstawia pod nos regulamin uczestnikom wyprawy, tu musiało być podobnie. Zawsze jest w takim dokumencie zaznaczone, że jest to wyprawa na zasadach partnerskich i że opiekun jest liderem, drogowskazem, a uczestnik idzie na własną odpowiedzialność. Chodzi pan po górach całe życie i dał się namówić na przejście krytycznie trudnego fragmentu bez asekuracji? Ja przygodę z gorami zimą zacząłem w tym roku, choć z samymi gorami znam się 25 lat i w życiu nikt by mnie nie namówił na wejście w teren z pana opisu bez sprzętu! Ciekaw jestem kto komu zapłacił i za co za produkowanie takiej żenady na forach. Pozwoliłem sobie wejść na profile grupy o której mowa, gdyż potrzebowałem więcej szczegółów. Widzę że tylko w zeszłym roku wprowadzili oni 8 grup na MB, czyli ponad 110 osob, z takim podejściem jak w artykule wypadków byłoby dużo więcej zdaje się prawda? Wiem bo sam znam tę górę. Wszyscy natomiast bezpiecznie wrócili na dół. Mało tego - szczęśliwi i chwalący organizacje (komentarze na fb). To jak to możliwe?

Dodaj komentarz

Zaloguj
0/1600

Czytaj również

Głos ulicy
Palacze na celowniku  39
TV Dami
Serwis Informacyjny TV DAMI Jelenia Góra z dnia 25.09.2018 r.  
Miej świadomość
Dlaczego Polska? Jelenia Góra  3
Dialogi Jelonki
Podsumowanie mijającej kadencji 12
Aktualności
Jak było na ostatniej Paradzie Rowerów  
Aktualności
Legnickie biuro podróży ogłosiło upadłość  2
Copyright © 2002-2018 Highlander's Group