- Na starcie powiedziałam do Sylwii Jaśkowiec: „ja się zaraz popłaczę...” To bardzo wzruszające, że przeszliśmy w naszym kraju drogę znikąd do Pucharu Świata i do tylu ludzi, którzy za nami przyjeżdżają na zawody. Oczywiście, gdy dwa lata temu startowałam w pierwszych zawodach Pucharu Świata w Polsce, wzruszenie było jeszcze większe i łzy leciały spod okularów, ale dziś było to również wielkie przeżycie.
Jutrzejsza trasa będzie ciężka. Wczoraj zrobiłam na niej sprawdzian stylem klasycznym. Jest na niej Polana Jakuszycka, trudny podbieg, kilka zakrętów i znowu Polana. Śnieg jest w porządku. Oczywiście, nie możemy mówić o perfekcyjnej trasie przy takich warunkach, jakie tu były ostatnio. Ale z drugiej strony tym wszystkim ludziom, którzy od tygodnia pracowali heroicznie na trasie dzień i noc, by ją przygotować, należy się wielkie dziękuję! I to nie tylko ode mnie, ale od wszystkich startujących dziewczyn. Nikt tu nie przyjechał na wczasy, wszyscy chcą startować i się sprawdzać. Fajnie, że nam to umożliwiono.
To był mój najlepszy sprint stylem dowolnym w tym sezonie. Nawet warunki na trasie były podobne. Była to powtórka startu sprzed dwóch lat w Szklarskiej Porębie, gdy też odpadłam w ćwierćfinale. Styl dowolny nie tyle odszedł od moich priorytetów, bo nigdy do nich nie należał, co przestał być dyscypliną, którą trenujemy.
Do Igrzysk w Soczi będę się przygotowywać w górach. Nie w Polsce, bo nie ma tu ośrodka na odpowiednio dużej wysokości. Przed Soczi, poza jutrzejszym klasykiem, czeka mnie jeszcze start w Toblach - wyznaje po dzisiejszej rywalizacji na Polanie Jakuszyckiej Justyna Kowalczyk.
