Badania są kontynuacją prac ubiegłorocznych, podczas których odsłonięto dużą część zachodniej ściany mostu oraz dawną fosę.
- Już szósty raz prowadzę wykopaliska archeologiczne przy Wieży Książęcej w Siedlęcinie wraz z dziesięcioma studentami Uniwersytetu Jagiellońskiego, którzy odbywają tu praktyki. W przyszłym tygodniu przyjadą również dwaj studenci z amerykańskiego uniwersytetu oraz doktorant ze Szkocji, który bada wykorzystanie gliny przy takich obiektach, jak ta wieża. Gliną były tu wzmacniane ścianki, dzięki której izolowano je od wody. Zainteresowanie ośrodków zagranicznych świadczy o wyjątkowości zabytku, jakim jest Wieża Książęca w Siedlęcinie, nie tylko na poziomie europejskim, ale również światowym – powiedział Przemysław Nocuń z Instytutu Archeologii Uniwersytetu Jagiellońskiego.
Istotne jest, że była to wieża książęca, nie rycerska.
- Świadczą o tym stropy wykonane z drzew ciętych w 1313 i 1314 r. Jest również dokument, który mówi o sprzedaży wieży przez księżną Agnieszkę, rycerzom von Redern ok. 1368 r., co dowodzi, że obiekt był w rękach książęcych. Malowidła znajdujące się w wieży są wyjątkowe, a w ostatnim wydaniu słownika oksfordzkiego dotyczącego tematyki arturiańskiej prof. Alana Lupaka, została zamieszczona informacja o wulgacie Lancelota, czyli pierwszym spisaniu legendy o Lancelocie z Jeziora, która jest wyrażona poprzez malowidła w Polsce, właśnie w Książęcej Wieży Mieszkalnej w Siedlęcinie – dodał.
W tej chwili odsłonięta jest zachodnia ściana mostu prowadzącego do wieży, odsłaniana jest też wschodnia.
- Dobrze widać już łuk mostu, pod którym niegdyś była fosa, a który, jak się okazało został zamurowany w późniejszych czasach kamieniami. Jest jeszcze drugi most i grobla z przyporami, którędy biegnie droga z wieży do kościoła w Siedlęcinie. Architekci tworzą obecnie projekt by odbudować elementy, które się zawaliły. Przy okazji badamy fosę służącą niegdyś, jako śmietnik. Wyrzucano do niej różne rzeczy, które teraz możemy zbadać i dzięki nim dowiedzieć się, jak niegdyś żyli tu mieszkańcy wieży. Znaleźliśmy fragmenty talerzy, dzbanów, ceramiki, naczyń szklanych, kieliszki, czy też malowaną fajkę z XIX wieku ze sceną polowania. Po ich datowaniu stwierdzamy na jakim poziomie fosy jesteśmy. Przeszliśmy już zabytki XIX-wieczne, obecnie przechodzimy przez XVIII-wieczne. Mamy nadzieję, że uda nam się dotrzeć do warstw średniowiecznych. Po zbadaniu tych zabytków, zostaną wyeksponowane w wieży – mówił Przemysław Nocuń.
Niektórzy młodzi archeolodzy nie po raz pierwszy badają wieżę. – Jestem tu już po raz drugi i wróciłam do wieży na praktyki, bo jest bardzo ciekawym zabytkiem, można tu jeszcze sporo odkryć. Interesuje mnie archeologia, bo można odkryć wiele ciekawych rzeczy, których nikt wcześniej przede mną nie znalazł. Odsłaniamy mur tarasu i mostu, by uchwycić przebieg fosy. Obecnie przesiewam ziemię i wybieram z niej fragmenty ceramiki, szkła i kości zwierzęcych.
Czasem zdarzą się elementy metalowe np. gwoździe – mówiła Paulina Kęder, studentka II roku studiów magisterskich Instytutu Archeologii na Uniwersytecie Jagiellońskim.
- Ja jestem w Siedlęcinie po raz pierwszy, a wybrałem to miejsce bo jest wyjątkowe i spodziewam się tu odkryć ciekawe rzeczy. Znaleźliśmy np. bardzo ładny kafel gzymsowy od pieca ze zdobieniem przedstawiającym winorośl. Najciekawszy jest bezpośredni kontakt ze starymi przedmiotami, których niegdyś używali mieszkańcy wieży. Dzięki temu mogę dowiedzieć się jak żyli na co dzień, co jedli, w czym, w co się ubierali i jakimi narzędziami posługiwali się – zaznaczył Bartłomiej Ziobro, student III roku studiów licencjackich Instytutu Archeologii na Uniwersytecie Jagiellońskim.
Prace w wieży potrwają do końca sierpnia.
