Na przygodach sympatycznego Koziołka Matołka w czerwonych spodenkach wychowało się już kilka pokoleń. Pogodna, ciepła i nasycona humorem oraz całkowicie pozbawiona przemocy opowieść o jego podróżach weszła na stałe do kanonu polskiej literatury dziecięcej. Słynną książkę “120 przygód Koziołka Matołka” do obrazków karykaturzysty Mariana Walentynowicza napisał Kornel Makuszyński na początku lat 30. Wydano ją w grudniu 1932, lub - jak twierdzi dr Adam Rusek na podstawie zachowanego w Bibliotece Narodowej tzw. egzemplarza obowiązkowego - w listopadzie 1932. Jednak wiele źródeł podaje, że opowieści o Koziołku Matołku zadebiutowały na rynku wydawniczym 31 maja 1933 roku. Wkrótce ukazały się trzy dalsze księgi przygód Koziołka (1933-1934), a w latach 60. i 70. powstała nawet animowana wersja jako serial telewizyjny. Koziołek, który zmierza do Pacanowa, małej mieściny na Kielecczyźnie, gdzie podobno podkuwane są kozy, nie raz i nie dwa wpadał w tarapaty. Uciekał przed myśliwym, psem, chciano go upiec...
Czesław Sieńko, adaptator i reżyser przedstawienia, uznany już spec od inscenizacji dla dzieci, zadbał nie tylko o smak, lecz więcej - o klasę teatralnej zabawy. W ponadczasowy humor Makuszyńskiego wplótł realia współczesne, a z przygód Koziołka wybrał te najbardziej egzotyczne, a więc i najatrakcyjniejsze. Do tej zabawy w teatr potrzeba było naprawdę niewiele. Wystarczyła wyobraźnia i kilka szalonych pomysłów plus najprostsze rekwizyty. Wizja sceniczna przygód Koziołka podkreśla konwencję opowieści podróżniczej. Stąd na scenie stale obecne są atrybuty podróży.
Koziołek wyrusza w podróż swego życia, spotyka najrozmaitsze osoby i przeżywa niezliczoną ilość niebezpiecznych, ale także zabawnych przygód, z których – rzecz jasna - zawsze wychodzi cało i zdrowo.
W spektaklu wykorzystano wiele atrakcyjnych technik teatralnych, jest tu więc i Koziołek jako marionetka, i jako jawajka, a innym razem jako aktor w masce. Za sprawą scenariusza dziesięciu aktorów-lalkarzy (Lidia Lisowicz, Dorota Fluder, Dorota Bąblińska-Korczycka, Katarzyna Morawska, Diana Jonkisz, Jacek Maksimowicz, Sławomir Mozolewski, Sylwester Kuper, Radosław Biniek i Rafał Ksiądzyna) jest poddanych licznym metamorfozom i wciela się w kilkadziesiąt różnych postaci.
Pomysłowa scenografia tworzy kolorowe obrazki, które wręcz w kalejdoskopowym tempie przesuwają się przed oczyma widzów. Raz jesteśmy w Chinach, następnie odwiedzamy afrykańską dżunglę, a za chwilę sala zamienia się w mroczny las. Warto też zwrócić uwagę na przebojową muzykę, skomponowaną przez Roberta Łuczaka, i wesołe piosenki w świetnej choreografii Małgorzaty Fijałkowskiej-Studniak.
Wartka akcja zachwyciła uczestniczących w premierowym spektaklu małych i dużych widzów. Dużo się działo, dzięki czemu ani dzieci, ani dorośli nie odczuwali upływu czasu. Jeleniogórska inscenizacja najmniej jednak nastawiona jest na dydaktyzm. Bo przede wszystkim bawi, rozśmiesza i pobudza wyobraźnię. Słowem, “Koziołek Matołek” w wersji Czesława Sieńki to żywiołowy i zabawny teatralny komiks, nie tylko dla najmłodszych. I jakby mimochodem niesie mądre przesłanie, czy morał: - Nie ważne by mieć podkowy, co by nimi w miejscu stukać. Warto iść. Warto by ich ciągle szukać.
Wprawdzie tegoroczny Światowy Dzień Lalkarstwa przypada jutro - 21 marca, ale już dziś w imieniu całego zespołu redakcji portalu Jelonka.com z tej okazji składamy najlepsze życzenia lalkarkom i lalkarzom, a także wszystkim twórcom i pedagogom związanym ze sztuką animacji.
