Dwa dni przygotowywaliśmy tort, który jest wierną repliką jej medalu, wraz ze wstążkami oraz „tkaniną”, na której został położony – powiedzieli autorzy niezwykle efektownej słodyczy (widoczni na zdjęciu). Możliwość pokrojenia tego słodkiego dzieła oddali jednak medalistce, która – nim się do tego zabrała – rozdała wiele autografów na specjalnie przygotowanych zdjęciach oraz odpowiadała na liczne pytania.
- Dlaczego tak piękna kobieta wzięła się za sport walki?
- Kwestia oceny urody jest sprawą indywidualną, a poza tym zgłosiłam się na treningi w wieku ośmiu lat, więc uroda nie ma tym bardziej żadnego znaczenia.
- Jakiego rodzaju treningu pani najbardziej nie lubi?
- Treningi to zajęcie wyczerpujące, więc trudno się nimi zachwycać, ale wiadomo, że to jest podstawa marzeń o wynikach sportowych. Proszę sobie wyobrazić, że na treningu trzeba wykonać od tysiąca do trzech tysięcy kopnięć i spróbować sobie odpowiedzieć, czy to można pokochać?
- Czy siostra też jest sportsmenką? Jeśli trenuje dyscyplinę podobną do tej, jaką pani uprawia, to trzeba się zastanowić, czy można się do pań zbliżyć bez obaw.
- Zapewniam, że można, a siostra gra w piłkę nożną, która ostatnio wydaje się być też rodzajem sportu walki.
- Jaki był najtrudniejszy moment w Londynie?
- Kiedy musiałam ze wszystkich sił kibicować Koreance, z którą właśnie przegrałam. A musiałam, bo jej awans do dalszych walk otwierał przede mną szansę na walkę o brązowy medal. Zaciskałam kciuki z całych sił, co samej mnie wydawało się dość… dziwaczne.
- Czy zdarzyło się w życiu prywatnym wykorzystać umiejętności walki?
- Nie i mam nadzieję, że to się nigdy nie zdarzy, nawet nie mam zamiaru myśleć o tym, by przenosić jakiekolwiek umiejętności ze sportowej sali gdziekolwiek indziej.
