Tango argentyńskie to taniec i muzyka, które powstały w drugiej połowie XIX wieku na przedmieściach Buenos Aires i Montevideo, w środowisku robotniczym, portowym i imigranckim. Łączyło wpływy muzyki europejskiej (m.in. polki, mazurki, habanery) z elementami afro-argentyńskimi i kreolskimi.
Muzyka tanga oparta jest na charakterystycznym instrumencie – bandoneonie, rodzaju akordeonu, który nadał jej melancholijny, dramatyczny ton. Towarzyszą mu zazwyczaj skrzypce, fortepian, gitara i kontrabas.
Sam taniec wyróżnia się bliskim kontaktem partnerów (tzw. abrazo, czyli "uścisk"), improwizacją oraz charakterystycznymi krokami: ocho, gancho, sentadą czy korte. W odróżnieniu od tanga "konkursowego" (tango salonowe, popularne np. w turniejach tańca standardowego), tango argentyńskie jest tańcem improwizowanym, opartym na komunikacji między partnerami, a nie na wcześniej ułożonej choreografii.
Na początku XX wieku tango trafiło do Europy, gdzie szybko zdobyło popularność w Paryżu, a potem w innych metropoliach, stając się symbolem egzotyki i namiętności. Na przełomie XX i XXI wieku przeżyło renesans dzięki tzw. nuevo tango (m.in. twórczość Astora Piazzolli) oraz rozwojowi międzynarodowej scenie milong – wieczorów tanecznych odbywających się dziś w wielu miastach świata, także w Polsce.
W 2009 roku tango argentyńskie zostało wpisane na listę niematerialnego dziedzictwa kulturowego UNESCO jako wspólne dziedzictwo Argentyny i Urugwaju.
Skomentuj
Komentarze są dostępne dla zalogowanych użytkowników.
Nie ma jeszcze komentarzy.