W ostatniej drodze towarzyszyła mu rodzina, przyjaciele, uczniowie i współpracownicy, a także przedstawiciele środowiska medycznego. Wspominano go jako człowieka niezwykle oddanego pacjentom i nauce, ale również jako mentora, który potrafił łączyć profesjonalizm z głębokim humanizmem.
Profesor Domosławski urodził się w Kopyczyńcach na Podolu. Po wojnie związał życie z Dolnym Śląskiem – najpierw z Wrocławiem, a później z Jelenią Górą. Przez blisko trzy dekady kierował Oddziałem Chorób Wewnętrznych jeleniogórskiego szpitala, a następnie Zakładem Historii Medycyny i Farmacji Akademii Medycznej we Wrocławiu. Wielu pamięta go także jako wykładowcę Kolegium Karkonoskiego, gdzie kształcił kolejne pokolenia lekarzy i studentów.
Jego dorobek obejmuje ponad 600 publikacji oraz 9 książek, w tym cenne wspomnienia i refleksje historyczne. Został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, a jego wykład „Godność chorego i lekarza – jako element bioetyki”, wygłoszony w Auli Uniwersytetu Jagiellońskiego, pozostaje do dziś świadectwem jego wrażliwości i spojrzenia na medycynę jako służbę człowiekowi.
