Iwona Lach nagrodzona

Pracę w jeleniogórskim Teatrze im. Norwida rozpoczęła jako adeptka w 1982, kiedy to została zaangażowana przez Alinę Obidniak. W 1990 zdała egzamin eksternistyczny dla aktorów dramatu i związała się na stałe z Teatrem im. Norwida. Wystąpiła w roli matki z dzieckiem w widowisku Ignacego Krasickiego „Monachomachia, czyli Wojna mnichów” (1990) w reż. wtedy szefa teatru Jerzego Zonia oraz jako dama niezwykłej subtelności i dziwka w satyrycznej inscenizacji Nikołaja Gogola „Martwe dusze” (1990) w reż. Wiesława Hołdysa. Grała Fiokłę Iwanowną w komedii z kanonu literatury światowej „Ożenek” Gogola (1997) w reż. Siergieja Fiedotowa, Balladynę w „Balladynie” Juliusza Słowackiego (1999) w reż. Grzegorza Mrówczyńskiego i Agatę w „Gwałtu, co się dzieje” Aleksandra hr. Fredry (1997) w reż. Andrzeja Bubienia. Za kreację aktorską Matki w przedstawieniu „Klątwa” Stanisław Wyspiański (2007) w reż. Łukasza Kosa w 2008 otrzymała Dyplom Honorowy Aliny Obidniak.

Wystąpiła też w sztukach: „Kariera Artura Ui” Bertolta Brechta (2007) w reż. Wojciecha Klemma jako Sheet, Obrońca i O'Casey, „Elektra” Eurypidesa (2008) w reż. Natalii Korczakowskiej jako tytułowa postać, „Okrutne i czułe” Martina Crimpa (2008) w reż. Remigiusza Brzyka jako Rachel, „We Are Camera / Rzecz o Jazonie” Fritza Katera (2008) w reż. Krzysztofa Minkowskiego w roli Pauli oraz „Sztuka dla dziecka” Pawła Demirskiego (2009) w reż. Moniki Strzępki jako Matka Boska Patronka Zwycięzców, Matka Boska Patronka Seksu w Wielkim Mieście, Matka Boska Patronka Zastrzelonych, Matka Boska Patronka Więźniów, Matka Boska Patronka Gwiazd i Splendorów Politycznych i Więźniów Sumienia. W 2010 została uhonorowana Srebrnym Kluczykiem w plebiscycie publiczności, organizowanym z okazji Międzynarodowego Dnia Teatru. Jej ostatnie role sceniczne to Matka w spektaklu „To wiem na pewno” Andrew Bovella (2021) w reż. Roberta Czechowskiego i teściowa pani Ethel Banks w komedii „Przez park na bosaka” Neila Simona (2022) w reż. Andrzeja Nejmana.