To właśnie to wydarzenie upamiętnia obchodzone 2 lutego Święto Ofiarowania Pańskiego. W tradycji Kościoła katolickiego dzień ten jest również ostatnim dniem, w którym wierni mogą śpiewać kolędy oraz oglądać i nawiedzać żłóbki bożonarodzeniowe. Symbolicznie zamyka on czas radości związanej z narodzeniem Chrystusa.
W Polsce święto to znane jest powszechnie jako Matki Bożej Gromnicznej. Nazwa ta wywodzi się z tradycji święcenia świec zwanych gromnicami. Gromnica, zapalana podczas uroczystej Mszy Świętej, jest znakiem Chrystusa jako światła świata, które rozprasza ciemności zła, lęku i śmierci.
W polskiej religijności ludowej gromnica zajmowała szczególne miejsce. Zapalana była podczas burz, wierzono bowiem, że chroni dom i jego mieszkańców przed nieszczęściem — stąd jej nazwa związana z gromem. Towarzyszyła również osobom umierającym; wkładana w ich dłonie stanowiła znak nadziei, wiary w zmartwychwstanie oraz przejście do życia wiecznego.
Ale to poganie (na przklad Slowianie, czynCeltowie) byli bardziej oswieceni niznChrzescijanie. Cos tu jest na odwrot bo najwiekszynciemnogrod byl wlasnie w okresie kiedy kosciolnmial najwiecej najwiekszych "wiernych."