Finisaż wystawy Rafała Boettnera–Łubowskiego w BWA

Rafał Boettner-Łubowski (rocznik 1974) jest absolwentem Wydziału Edukacji Artystycznej (1999) i Wydziału Malarstwa, Grafiki i Rzeźby (2000) Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu. Artysta zajmuje się twórczością rzeźbiarską oraz działalnością z dziedziny krytyki, teorii i promocji sztuki.

Jego prace posiadają rodowód w antycznym i klasycystycznym rozumieniu piękna. Artysta wielokrotnie, niemal wprost, nawiązuje do akademickich przedstawień, będących podwalinami sztuki zachodnio-europejskiej. W swoich realizacjach Boettner-Łubowski używa przedmiotów wprost z ulicy, co ciekawsze są to przedmioty o wyraźnej, surowej etymologii (kostka brukowa, żeliwna pokrywa studzienki kanalizacyjnej, szare, grubo tkane płótno). Przybliża to artystę do realizacji artystów z kręgu włoskiej fali sztuki ubogiej, gdzie antyk grał równie znaczące odniesienie dla przygnębiającej ówcześnie włoskiej rzeczywistości lat 60. XX wieku.rn rnJako teoretyk sztuki, Rafał Boettner-Łubowski przede wszystkim poświęca się refleksji na temat estetyki i historii rzeźby. Swoje rozważania od 2003 roku cyklicznie publikuje na łamach Kwartalnika Rzeźby „Orońsko”. Poza tym bardzo ważnym tematem jego teoretycznych rozważań jest problematyka cytatu i praktyk twórczego artystycznego naśladownictwa w sztuce. Laureat kilku stypendiów artystycznych, między innymi Stypendium dla Młodych Twórców Kapituły Miasta Poznania (1999) i Stypendium Ministra Kultury Funduszu Promocji Twórczości (2005). Swoje prace prezentował na 12 wystawach indywidualnych i 30 wystawach zbiorowych. Prace artysty znajdują się w kolekcjach prywatnych, między innymi w kolekcji znanego kreatora mody Pierre'a Cardina.rn rnRafał Boettner-Łubowski tworzy instalacje, obiekty i kompozycje rzeźbiarskie utrzymane w poetyce klasycznego posągu. W swojej sztuce odnosi się także do wybranych możliwości technik cyfrowych. Jest także autorem prac z dziedziny grafiki i rysunku. Bardzo często inspiracją dla jego wypowiedzi twórczych jest szeroko rozumiana tradycja artystyczna: antyczna, nowożytna i XIX-wieczna, z którą autor koresponduje, ale i w rozmaity sposób polemizuje.