Tadeusz Steć urodził się w 1 września 1925 roku w miejscowości Ścianka powiat Złoczów (województwo tarnopolskie). Wybitny krajoznawca, przewodnik sudecki, autor przewodników górskich oraz artykułów poświęconych Karkonoszom. Od roku 1931 mieszkał w Warszawie, gdzie uczęszczał do szkoły prywatnej Heleny Panke-Falkowej. W latach 1937-1939 skończył dwie klasy gimnazjalne przy Niższym Seminarium Misyjnym ojców Franciszkanów w Niepokalanowie. Brakujące klasy gimnazjalne uzupełniał na tajnych kompletach im Adama Mickiewicza w Warszawie zdając maturę w lipcu 1944 roku.
Po II wojnie światowej przeprowadził się na Dolny Śląsk, krótko mieszkając w Trzcińsku. Następnie przeniósł się do Jeleniej Góry, gdzie z krótkimi przerwami mieszkał do końca życia. W roku 1946 rozpoczął studia na Uniwersytecie Wrocławskim jednak szybko je porzucił poświęcając się turystyce. Był także krótko nauczycielem w szkole podstawowej w Janowicach Wielkich, rozpoczynając w tym samym roku pracę w sektorze turystycznym w Jeleniej Górze.
Po wstąpieniu w 1949 roku do Polskiego Towarzystwa Tatrzańsiego i Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego jako delegat Oddziału PTT w Jeleniej Górze z mandatem nr 146 utworzył Polskie Towarzystwo Turystyczno-Krajoznawcze. Po wojnie uruchomił schronisko PTTK „Szwajcarka” w Górach Sokolich koło Trzcińska, a w latach 1950-1952 prowadził schronisko Pod Śnieżką w Karkonoszach. W ramach swojej działalności prowadził kursy przewodników sudeckich gromadząc także jako pierwszy, materiały związane z historią Dolnego Śląska, a szczególnie Kotliny Jeleniogórskiej.
W PTTK pełnił różne funkcje społeczne, m.in. sekretarza miejscowego PTTK (1953-1954), od roku 1956 był szefem szkolenia w jeleniogórskim Kole Przewodników Sudeckich. Pracował jako instruktor turystyki kwalifikowanej w jeleniogórskim Oddziale PTTK (1953-1958). W latach 1962-1971 pełnił funkcję przewodniczącego Komisji Krajoznawczej i Ochrony Zabytków Oddziału PTTK w Jeleniej Górze. Był także członkiem Komisji Turystyki Górskiej i Komisji Turystyki Narciarskiej (lata 1956-1968) przy Zarządzie Głównym PTTK w Warszawie. W tym okresie powstały pierwsze wyciągi krzesełkowe i trasy narciarskie w Szklarskiej Porębie oraz Karpaczu.
Powstanie Sudeckiej Sekcji GOPR było też jego wielką zasługą, ponieważ sam wielokrotnie uczestniczył (1949,1950,1952) i organizował kursy ratowników. Sekcja GOPR powołana została 14 grudnia 1952 roku, został jej przewodniczącym oraz w latach 1954-1956 był członkiem Zarządu Głównego GOPR. Przez wiele lat działał również aktywnie, w wielu organizacjach społecznych m.in.: Związku Zawodowym Pracowników i Instytucji Społecznych (1950-1952), Polskim Towarzystwie Ludoznawczym- Oddział Sudecki (1952-1954),był w 1958 roku członkiem i założycielem Towarzystwa Miłośników Ziemi Jeleniogórskiej, dziś Towarzystwo Przyjaciół Jeleniej Góry, od 1969 roku członek Wojewódzkiej Spółdzielni Spożywców „Społem” Oddział w Jeleniej Górze, od 1975 r. członek Straży Ochrony Przyrody, od 1979 r. należał do Jeleniogórskiego Towarzystwa Społeczno-Kulturalnego.
Za zasługi został uhonorowany licznymi odznaczeniami i tytułami, głównie turystycznymi i regionalnymi.Autor niezliczonych przewodników i publikacji turystycznych m.in.: „Wycieczki i wczasy jednodniowe z Jeleniej Góry”, oraz „Zamek Chojnik” , przewodnik „Sudety Zachodnie” 1954 r. oraz monografia krajoznawcza „Karkonosze”, do której część geograficzną prof. W. Walczak. Poszerzenie tej publikacji ukazało się w 1962 r. Pisał również popularne artykuły do Nowin Jeleniogórskich, ”Wiadomości Legnickie”, „Odra” i ogólnopolskich „Turysta”, Światowid”, „Wierchy”.
12 stycznia 2013 roku to rocznica jego śmierci. Pochowany jest na cmentarzu przy ul. Jagiellońskiej w Jeleniej Górze, a pamiątkowa tablica umieszczona została na symbolicznym Cmentarzu Ofiar Gór w Karkonoskim Kotle Łomniczki. Bogate jego zbiory znajdują się od 1995 roku w Muzeum Karkonoskim.
