KSON: Choroby otępienne – problem XXI wieku

Schorzenia neurodegeneracyjne, a w szczególności choroba Alzheimera dotyka już ludzi po 56 roku życia, a liczba zdiagnozowanych zachorowań na całym świecie systematycznie rośnie. Wykładem „Zrozumieć osobę starszą – czyli jak z wiekiem zmienia się myślenie, przeżywanie i zachowanie i jak rozmawiać z osobami starszymi oraz dotkniętymi otępieniem i demencją” psycholog Szymon Trzebuniak zaprezentował schemat zachowania i postępujące ograniczenia w percepcji osób zmagających się z otępieniem i demencją. W obrazowy sposób omówił powszechne relacje opiekuna i osoby chorej. Na przykładach przedstawił usprawnienie tych relacji poprzez zrozumienie mechanizmów postrzegania otoczenia przez osoby chore.

Wykład wywołał dyskusję, w której słuchacze, często opiekunowie chorych, przedstawiali swoje życiowe doświadczenia, a Szymon Trzebuniak omawiał je z punktu widzenia psychologa praktykującego na co dzień w Szpitalu dla Nerwowo i Psychicznie chorych w Bolesławcu oraz Domu Pomocy Społecznej w Bolesławcu.

Wykładem „3 x P, czyli trzy kolejne kroki – 1. Prewencja, 2 – Profilaktyka, 3 – Procedura Leczenia – zapewnią każdemu najlepszy osiągalny stan zdrowia” zastępca dyrektora ds. medycznych oddziału NFZ we Wrocławiu – dr Zbigniew Hałat przedstawił zagadnienia chorób otępiennych nie jako problem cywilizacyjny, a naturalny etap życia, który od zawsze towarzyszy człowiekowi. Przedstawiając założenia programu „3 x P” omówił obecną sytuację panującą na rynku usług medycznych oraz niepokojące prognozy na najbliższe lata dotyczące możliwości finansowania leczenia tej grupy pacjentów w odniesieniu do rosnących potrzeb.

Podczas ostatniego wykładu Szymon Trzebuniak zaprezentował „Trudności w opiece nad osobami starszymi. Poświęcenie, przemęczenie, irytacja, bezsilność, stres – jak pomagając bliskim chronić siebie”. Wykład w całości poświęcony został opiekunom chorych na otępienie, demencję i chorobę Alzheimera, którzy wykonując tytaniczną pracę często sami zmagają się z ogromnym obciążeniem psychicznym, niekiedy prowadzącym do depresji.

Najczęściej opieką zajmuje się najbliższa rodzina, która zazwyczaj musi pogodzić opiekę nad osobą chorą z pracą zawodową i prowadzeniem własnego gospodarstwa domowego. Taki natłok obowiązków często wywołuje poczucie bezradności, przemęczenia, a w efekcie pogorszenie stanu zdrowia opiekuna. Osoba zmagająca się z otępieniem jeszcze często w naszej społeczności odbierana jest w sposób negatywny i jak wynika z licznych wypowiedzi problem ten jest przez rodzinę ukrywany.

Konkluzją konferencji było podkreślenie znaczenia objęcia opieką i wsparciem nie tylko osoby chorej, ale również jego opiekuna, gdyż od stanu zdrowia opiekuna w znacznym stopniu zależy standard opieki nad osobą zmagającą się z chorobą neurodegeneracyjną.