Błaha farsa, która posłużyła za podstawę spektaklu, żongluje stereotypami, od płciowych po narodowe. Zbudowana jest na tym samym mechanizmie co jedna z najlepszych fars świata – „Mayday”. Sztuka została napisana 52 lata temu przez francuskiego dramaturga Marca Camolettiego. Trzy dekady później wpisano ją do Księgi rekordów Guinnessa w kategorii rekord wystawień - 17 500 w 55 krajach. Następnie, w 2008 roku doszła jeszcze nagroda Tony (odpowiednik Oscara w świecie teatru) i wersja filmowa (1965) z udziałem Tony'ego Curtisa i Jerry'ego Lewisa. Autorem polskiego przekładu i adaptacji jest Bartosz Wierzbięta, któremu zawdzięczamy m.in. polską wersję filmu „Shrek”. Polska prapremiera sztuki odbyła się w 1964 roku, by kolejno zagościć w repertuarze ponad dwunastu polskich teatrów, w tym także Wrocławskiego Teatru Komedia.
Pomysłowy pilot Maks (w tej roli Wojciech Dąbrowski, absolwent Liceum Ogólnokształcącego w Kowarach, powszechnie kojarzony z rolami w telenowelach: Polsat „Pierwsza miłość” jako Jan Radosz, ojciec Marysi oraz TVP1 „Plebania” w roli Piotra, komendanta posterunku policji w Tulczynie) ma trzy narzeczone. Wszystkie one są stewardesami różnych linii lotniczych. Polka Jola (Katarzyna Skoniecka), Amerykanka Janet (Małgorzata Kałuzińska) i Niemka Johanna (Marzena Kopczyńska) nic o sobie nie wiedzą.
Dzięki precyzyjnej organizacji i pomocy niezawodnej choć nie stroniącej od sarkastycznych uwag gosposi Nadii (Dorota Wierzbicka-Matarrelli), Maksowi zawsze udaje się ułożyć sobie grafik lotów, by dokładnie skoordynować wizyty swoich narzeczonych. Oczywiście do czasu, bo inaczej nie byłoby tej farsy. Z powodu zmian w ruchu lotniczym pojawiają się wszystkie niemal w tej samej chwili. Zakłócenia ruchu lotniczego doprowadzają do opłakanych skutków. Maksowi w rozwikłaniu komplikujących się perypetii pomagają: Nadia i Paweł (Krzysztof Grębski), szkolny kolega z prowincji, który poszukuje lepszej pracy.
Wojciech Dąbrowski w tej zabawnej współczesnej komedii omyłek wydobył wszystkie śmiesznostki poszczególnych bohaterów w ich wzajemnych uczuciowych powiązaniach. Umiejętnie spiętrzył nieporozumienia, tym samym potęgując komizm. Aktorzy mają pełną świadomość tego, w jakim przedsięwzięciu występują, potrafią więc w tej zabawie zachować pewien dystans do samych siebie. Fabuła płynie wartko; szybki dialog, błyskawiczne zmiany nastrojów. I wszystko kręci się jak na farsowy kołowrotek przystało.
