- Grę Marii Erdman można nazwać fascynującą i odkrywczą. Jest w niej spontaniczność, wirtuozeria, znakomite wyczucie formy, piękna barwa dźwięku oraz ogromna muzykalność i szacunek dla wykonywanego dzieła. – pisano swego czasu na łamach działu recenzji pism fachowych o muzyce poważnej dla melomanów i kolekcjonerów płyt.
Maria Erdman jest absolwentką warszawskiej Akademii Muzycznej im. Fryderyka Chopina na dwóch wydziałach - teorii muzyki i organów oraz podyplomowych studiów w zakresie gry na klawikordzie pod kierunkiem prof. Menno van Delfta i organach u prof. Pietera van Dijka w holenderskiej akademii muzycznej Conservatorium van Amsterdam. Pobierała również lekcje gry na klawesynie u prof. Urszuli Bartkiewicz i prof. Danuty Kleczkowskiej oraz na uczestniczyła w kursach mistrzowskich z zakresu gry i improwizacji organowej prowadzonych przez Marie-Claire Alain, Petera Baresa, Guya Boveta, Władysława Kłosiewicza i Christophera Stembridgea.
Ta stypendystka Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Fundacji „Pro Academia Narolense” i Fundacji „Festiwal Muzyki Sakralnej” oraz fundacji holenderskich, obok licznych koncertów na festiwalach muzycznych w kraju i za granicą, ma na swoim koncie wiele publikacji w pismach fachowych (np. „Muzyka”) czy popularyzatorskich (m.in. „Muzyka 21” i „Ruch Muzyczny”). W 2006 roku ukazał się jej nagrany po raz pierwszy w Polsce na klawikordzie debiutancki trzypłytowy album „Arie. Złoty wiek klawikordu w Polsce”, który został uhonorowany Grand Prix w ogłoszonym przez wydawnictwo Acte Préalable konkursie na nagranie z serii „Zapomniana muzyka polska”.
Podczas niedzielnego występu w Kościele Zbawiciela artystka wykona następujące utwory muzyczne: Johanna Sebastiana Bacha – koncert organowy a-moll BWV 593 i opracowanie chorału organowego „O Mensch, bewein dein Sünde groß” (Opłakuj, człecze, swoje wielkie winy) BWV 622, Johannesa Brahmsa - opracowanie chorału organowego „Herzlich thut mich verlangen” (Z całego serca pragnę błogosławionego końca) z op. 122, Feliksa Nowowiejskiego - Andante Lamentabile (Dumka) op. 31 nr 1 oraz Mieczysława Surzyńskiego – Capriccio z op. 36.
