– Jest już „po problemie”. Jarosław Perun nie żyje. Zakrztusił się jedzeniem. Reanimowano go, ale bezskutecznie. Przed chwilą odjechała karetka pogotowia, z której lekarz stwierdził zgon. Ani on, ani jego żona nie doczekali się pomocy. Umarli w tych nieludzkich warunkach – taką informację usłyszała wczoraj w słuchawce telefonu nasza dziennikarka.
Do redakcji zatelefonowała przyjaciółka Perunów, pani Irena Krzepkowska, która od 2008 roku walczyła o godną starość dla pana Jarosława i Anny Perun. W ich sprawie była w niemal wszystkich urzędach i instytucjach. Tygodnik Jelonka.com opublikował na ich temat trzy artykuły. Reakcji ze strony decydentów nie było.
Pierwszy raz pisaliśmy o Annie i Jarosławie Perunach w marcu 2009. Wtedy chodziło o zamianę mieszkania na bardziej dostępne. Kobieta była bowiem po amputacji nogi, a jej mąż – po kilku udarach. Małżeństwo było jednak zadłużone: nie płaciło czynszu, bo konta zajął komornik, który ściągał należności za kredyt wyłudzony przez znajomego Perunów. Ten z pieniędzmi przepadł. Tymczasem, choć po publikacji obiecano w urzędzie, że sprawa mieszkania zostanie „przyspieszona”, Anna Perun zmarła.
Pod opieką płatnej opiekunki, która przychodziła na dwie – trzy godziny, został ponad 70-letni, niepełnosprawny ruchowo i intelektualnie Jarosław Perun, dla którego nowe lokum znalazło się dopiero pod koniec stycznia. Wówczas na pomoc było już jednak za późno. Stan mężczyzny pogorszył się do tego stopnia, że nie był on w stanie sam funkcjonować. Zgłosiliśmy to do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Jeleniej Górze. Pracownicy MOPS uznali, że ten człowiek wymaga całodobowej i fachowej opieki medycznej.
Nie był jednak ubezwłasnowolniony i nie chciał podpisać zgody na przeniesienie go do takiego ośrodka. Po kolejnej naszej interwencji, mężczyzna dał się jednak przekonać i w minioną środę podpisał zgodę. Miał trafić do Domu Pomocy Społecznej dla osób przewlekle chorych. Szukano jednak dla niego wolnego miejsca, na które Jarosław Perun się nie doczekał, bo wczoraj zakrztusił się i zmarł.
Mimo, że niepełnosprawni ludzie umarli w nieludzkich i uwłaczających godności człowieka warunkach, trudno jest wskazać winnych ich śmierci. Wszystkie decyzje, jakie zapady w ich sprawie w urzędach były zgodne z prawem, z zachowaniem procedur i terminów. Nie o winę tu jednak chodzi, ale o fakt, że niepełnosprawne małżeństwo nie doczekało się pomocy tylko dlatego, że nie miało siły o siebie walczyć, bo choroba odebrała im możliwość biegania po urzędach. Warto jednak wyciągnąć z tej smutnej historii wnioski. I nie dopuścić więcej do takiej sytuacji.
